anula bloguje

dylematy

2011-12-14T15:44:00.000+01:00

nie wiem doprawdy jak to jest i na czym to polega, ale jest taka zasada, że nieszczęścia chodzą parami, no nie? no i tak samo jest życiem tzw. towarzyskim - jak się nic nie dzieje to tak, że aż kule ostrokołu się szamocą na wietrze, a jak się dzieje to tak, że nie pojedynczo ani po kolei tylko wręcz parami albo nawet trójkami.

i teraz tak ja się zastanawiam jakby to zrobić, żeby jednemu powiedzieć, żeby spadał tak by zanadto się nie utrudzić by drugi nie dał dyla czując gdzieś tam podświadomie, że został sam na placu boju... jak to uczynić, a?
ponieważ nie wymyśliłam na razie to się bujam na dwa fronty nieco, na razie jeszcze nie plącze się w zeznaniach ani nie mylę imion (to akurat dlatego, że nigdy nie mówię do żadnego po imieniu, bo taki ze mnie chytrus), ale już mi trudno pogodzić w kalendarzu niektóre rzeczy, bo w tygodniu jest tylko jeden piątek, a Sylwester to już w'ogle raz na rok ;)

medal dla tej pani

2011-11-16T20:48:00.000+01:00

coroczna misja odlewania medali i statuetek została zwieńczona sukcesem teraz najprzyjemniejsza część pracy - wypłata :)
wczoraj cały wieczór dziubałam aniołki dla mamy jagodowej i markowej do odlania ze słebła, dawno sobie nie lepiłam tak po prostu dla przyjemności i jak zwykle w takich przypadkach jestem zaskoczona tym jak bardzo lubię to robić... wiem wiem niezbyt to mądre, ale można w ferworze innych głupot zapomnieć o takich rzeczach.

kolejne spostrzeżenie jest takie, że dawno nie pisałam i trochę zapomniałam jak to się robi, jak pisać o wszystkim i niczym ot tak se... ale będę nad sobą pracować, spox :)
i dziękuje za słowa zachęty - pomagają :)

co nowego?

2011-11-13T22:38:00.000+01:00

blond, ale wciąż krótki
koty skończyły juz rok
kolejna dieta

nie było pisane od dawien gdyż jak było o czym to jakoś tak nie było kiedy, a potem jak to o czym można by pisać obraca się w perzynę to już nie mam ochoty o tym mówić, pisać ani nawet myśleć.
no więc znów obiecuję sobie pisać na bieżąco, fejsbuk w pewnym sensie mnie w tym względzie demotywuje i upośledza, nie wiem czy jeszcze potrafię coś dłuższego niż kilka zdań... no to zobaczymy jak to będzie!

i znów powrót marnotrawnej ;)

2011-03-13T21:46:00.000+01:00

koty rosną
kocurek już nawet został wymiśkowany, ale nie stracił przez to ni grama uroku
kicia natomiast jest coraz bardziej damą... taką co to biega po ścianach i rwie papier toaletowy w strzępy, ale zawsze ;)

z nowości:
przez ostatni tydzień z hakiem opiekowałam się przy okazji promocji pewnego filmu argentyńskim kompozytorem i dwoma młodzianami z hameryki o polskich korzeniach. Z Argentyńczykiem zaprzyjaźniłam (bez podtekstów) się do tego stopnia, że uknuliśmy nawet teorię, że jesteśmy jak brat i siostra o dość sporej różnicy wieku :) latem mój argentyński starszy brat przyjeżdża na koncert - jest wielce prawdopodobne, że się na niego wybiorę, pierwsza w szeregu groopies ;)

inna nowość jest taka, że tego lata prawdopodobnie odwiedzę Hiszpanię (gdyż jeszcze nie byłam nigdy) i tamże mam nadzieję przeżyć całą masę wspaniałych rzeczy. celem nr 1 jest Barcelona a potem Valencia gdzie koleżanka, z którą wyprawę planuję ma kuzynkę o dość swobodnym metrażu, czyż nie pięknie się składa?

dziś również przeprosiłam się z rozpiską dietową! postanowienie pierwotne było takie, żeby w czasie postu w naszej małej komunie nie jeść mięsa (łatwizna), cukru (trucizna) i nie pić alkoholu (potworna trucizna), ale po ostatnich zakupach ciuchowych postanowienie poprawy się wzmogło... trzymajcie więc kciuki, mile widziane będą również słowa otuchy oraz w miarę możliwości niwelowanie pokus do minimum i nie dopytywanie czy aby pewna jestem, że się nie poczęstuje tym czy owym :)

miało być jak nigdy, wyszło jak zwykle

2011-03-13T20:54:00.000+01:00

bo zawsze sobie obiecuje ze napiszę o tym czy owym i tak trochę sama przed sobą staję się niewiarygodna i coraz mniej mnie to rusza, no cóż...

małe koty chowają się dobrze, rosną, biegają, włażą wszędzie, jedzą całkiem sporo "niekocich" rzeczy (jogurt truskawkowy, ciemny chleb z ziarenkami, żółty ser i inne inszości) z małych włochatych kulek zmieniły się w podłużne elastyczne patyczaki, mają już wyraźnie zarysowane charaktery - dziewczynka jakby myśli zanim coś zrobi (nie jakoś długo i nie że rozbije kiedyś atom) chłopiec raczej się nie zastanawia, za to jest przylepą (kto by pomyślał, że taki był z niego dzikus), śpi ze mną, a konkretniej na mojej twarzy jeśli to tylko możliwe. Oba są rozkoszne 000000000000000000074747 i umieją pisać, choć może na razie nieco chaotycznie ;)
i to tyle o kotach (na dziś)

kici-pomoc

2010-12-02T23:24:00.001+01:00

miał być post o kociętach uroczych, no to będzie, tylko o trochę innych niż poprzednio.

dwa dni temu odeszła moja Ciocia.
w takich chwilach nie wiem co powiedzieć, więc pozostawię to bez komentarza.
Ciocia mieszkała w Łodzi z dwójką kociąt, które przyniosła jej pewna kotka na wsi "na przechowanie" po czym więcej się nie pokazała.
to było 10 lat temu. przez ten czas kocięta dorosły, przestały być kociętami, wyrosły na czarującą kotkę o mądrym wejrzeniu i całkiem solidnego kocurka ze skłonnością do rozkoszności.
w domu u rodziców mamy trzy koty, w Warszawie - dwa, kolejne dwa to już naprawdę za dużo.
Ludzie pomóżcie znaleźć dom dla tej osieroconej dwójki!
Oba są kastrowane/sterylizowane, nauczone czystości i bardzo towarzyskie.
na razie znalazłam tylko jedno zdjęcie Mruczka, obiecuję zamieścić więcej po weekendzie kiedy będę miała z nimi do czynienia :)

kot w dom...

2010-11-15T23:45:00.001+01:00

i tak oto stałyśmy się kocimi mamami, zupełnie niepostrzeżenie i całkiem wtem... no moze troche to było ukartowane ;)

Wędrowycz i Biełka

koty nasze (bo jest ich sztuk dwie) to arcyrozkoszne siedmiotygodniowe kocięta płci obojga
zostały znalezione w pewnym przyjaznym wszelkiemu stworzeniu garażu, a stamtąd już prawie bezkolizyjnie trafiły w nasze gościnne progi.
kocięta przeszły już swoje pierwsze drugie trzecie i czwarte spotkanie z weterynarzem, na szczęście już mają się całkiem dobrze czemu wyraz dają całymi swoimi futrzastymi jestestwami.

miło

2010-10-27T23:34:00.000+02:00

zajmowałam się dziś organizacją pokazu dla prasy
stałam przed salą witając zebraną prasę, wciskając dziennikarzom materiały o filmie i kit o tym, że jeszcze nie możemy ich wpuścić do sali, bo jest sprzątana
aż tu nagle, zupełnie wtem podchodzi do mnie jakiś jegomość (całkiem niczego sobie na marginesie) i coś tak pod nosem mówi do mnie, więc go proszę żeby powtórzył, bo nie dosłyszałam
więc on powtarza coś w stylu "nie powinna pani wchodzić do sali jak będzie ciemno" - na co ja już zastanawiam się czy koleś mnie ostrzega, że ma skłonności do agresji po ciemku, czy jak... gwałtowny proces myślowy ma spory wpływ na to, co w tej chwili maluje się na mej twarzy, jestem o tym przekonana, na co facet dodaje "bo rozświetliłaby pani całą salę swoim uśmiechem" :)
no i zbiło mnie to kompletnie z pantałyku, bo to brzmi raczej jak z romansidła, a nie z życia wzięte i jeszcze zrozumiałabym gdyby to powiedział jakiś starszy pan, bo oni tak czasem szarmancko się zwracają do dam ;) ale ten był całkiem młody ( w moim wieku znaczy ;))
oczywiście nie zaproponował mi potem chodzenia ani nawet kawy po pokazie, ale trzeba przyznać, że zrobiło mi się bardzo miło i niech to będzie historia dla odmiany na łamach, over.

niech mnie ktoś przytuli

2010-10-27T00:04:00.000+02:00

jest źle
dziś jest jeden z tych dni, w których należało symulować poważną chorobę i zostać w domu z zapasem czekolady
bo to nawet nie chodzi o to, że wszystko poszło źle, chodzi o morale po tej bitwie (ja o pracy oczywiście, o czymże innym?)
po prostu jest jesień, jest zimno, nie mam butów na zimę, nie mam się w co ubrać, ba nawet nie mam kiedy zrobić prania, jako że pralka nasza pierze w trybie "bynajmniej nie cichym" oraz "bynajmniej nie szybkim" a ja wracam do domu po 20.
nie mam się też do kogo przytulić, po tym jak mi spadnie morale, a wydaje mi się, że to by mogło troszkę pomóc, jakby mi ktoś taki barczysty użyczył ramienia i powiedział żebym się nie łamała... wtedy bym podeszła do sprawy ambicjonalnie i się faktycznie nie łamała ;)
tylko, że ten ktoś taki barczysty to musi niestety spełniać szereg kryteriów, co mnie wielce martwi, bo sprawa się przez to wielce komplikuje...
przeskoczyłam ostatnio mistyczny próg drugiej randki - choć już wydawało mi się to niemożliwe - ale nie cieszyłam się tym faktem długo, bo delikwent okazał się jednak nie do końca taki jakbym sobie życzyła... no co tu wiele gadać "chemia nie teges". teraz wykręcam się z kolejnych spotkań, bo jakoś tak nie mam odwagi wprost powiedzieć, że "nie dziękuję, nie lubię kremówek" i trochę pogardzam takim zachowaniem, ale naprawdę wydaje mi się, że nie mam siły na przemowy, a z drugiej strony nie mam pojęcia dlaczego on jeszcze się nie połapał...?
no i nasuwa się refleksja: jakie to wszystko popieprzone!

niech mi ktoś coś naprawi

2010-10-14T19:28:00.001+02:00

jakiś czas (już całkiem spory właściwie) temu lampa w "moim" pokoju strzeliła iskrami i przestała działać - taka stojąca przy łóżku za to działa i świeci, więc motywacja szukania pomocy jakby spada...
parę dni temu telewizor trzasnął i już nie pokazuje obrazu, dźwięk jest więc nie można powiedzieć, że nie działa, ale trochę się zepsuł - w drugim pokoju jest drugi TV więc chodzę na telewizję do pokoju socjalnego ;)
no i nie bardzo wiem co z tym zrobić
jestem teraz taką bezradną dziewuszką i niech mnie który uratuje, bo ja naprawdę nie znam żadnych elektryków ani telewizoronaprawców w Warszawie!

krytyka niekoniecznie polityczna

2010-09-26T18:37:00.000+02:00

byłam potańczyć
było całkiem miło
ale uważam, że należy zakazać tańców w parach na parkietach, na których króluje free style
nie ma nic bardziej wkurzającego jak para która wywija piruety tratując wszystkich, którzy tańczą do rytmu muzyki z głośników, a nie do rytmu weselnego na dwa
i naprawdę możecie mnie nazwać nietolerancyjną, ale takim parom mówię zdecydowane nie!

bella Bologna!

2010-09-23T23:34:00.002+02:00

powróciłam z wojażu, krótkiego acz obfitującego w jedyne słuszne doznania podróżne takie jak cappucino, gelati, język włoski od świtu do zmierzchu oraz inne, całkiem nowe doznania jak np. polsko-włoski ślub i takież wesele :)

gdzieś w Veronie

ciekawi pewnie jesteście wszyscy moi trzej czytelnicy jak też wygląda włoskie wesele (nie tak jak w Ojcu Chrzestnym, zapewniam), otóż wygląda to wszystko zdecydowanie ładniej niż u nas, bo rzecz dzieje się we Włoszech, a tam wszystko jest ładniejsze... niestety.
poza tym w odróżnieniu od wesela rodzimego pije się wino w różnych odmianach, nic mocniejszego, chyba że się siedzi przy stoliku z głównymi fundatorami wesela - rodzicami pana młodego, wtedy można dostać nawet schłodzoną butelkę wódki ku ogromnej radości nielicznych na imprezie Polaków :)
okazuje się, że na włoskie wesele można przyjść w dżinsach, koszulce polo czy czapce z daszkiem, podejrzewam nawet, że można by swobodnie połączyć te trzy opcje, byle tylko wyglądało to odpowiednio włosko i wciąż udać się na ślub + wesele :)


gdzieś w Bologni

oprócz zapoznania się z urokami włoskiego wesela zapoznałam się również z urokami Verony, miasta w którym można bezkarnie pomacać taką jedną rzeźbę po piersi (ponoć na szczęście w miłości, ale jakoś wydaje mi się to całkiem nielogiczne, bo szczęście w miłości raczej nie kojarzy mi się popełnianiem samobójstwa we dwoje, ale to tylko taka moja skromna i z pewnością niewiele znacząca obserwacja).
Całą Veronę można też przejść na pieszo w poszukiwaniu pięknych ogrodów Giusti, by wreszcie do nich dotrzeć i nie móc znaleźć drzwi...

gdzieś w Wenecji

Jeśli natomiast chodzi o Wenecję to nie wiem czy jest w stanie mi się kiedyś nie podobać, nawet w bardzo upierdliwym towarzystwie... a tak właśnie było tym razem i naprawdę i love this city, słowo daję! pomimo wszystko, prawie jak Rzym, choć myślę że musiałabym chwilę w niej pomieszkać żeby się przekonać czy te dwie miłości są porównywalne, a to jest coś o czym można pomarzyć tuż przed zaśnięciem, zatem dobranoc!

ohfowhrgeh

2010-08-24T20:39:00.004+02:00

przedwczoraj był taki dzień o którym trudno powiedzieć coś dobrego
w pracy skład osobowy nam się zmienił, a właściwie na razie zredukował i jakoś tak wszczyscyśmy chodzili podkurwieni

wczoraj był dobry dzień i nawet coś się posunęło w robocie i jakoś tak produktywnie czas mi minął

dziś z kolei wszystko szło jak po grudzie i brakowało tylko kłębów ostrokołu niesionych wiatrem, które oddałyby tę pustkę, która panuje w biurze

nie wiem czy powinnam zacząć rozrysowywać grafik czy jak
no i od czego to zależy? od układu planet, fazy księżyca?
takie mam głębokie przemyślenia, naprawdę...

a i jeszcze mnie denerwuje jak w restauracjach czy raczej knajpach kelnerka pyta czy mi smakowało - a co sama ugotowała, czy jak że ją to obchodzi? no i co niby na takie pytanie odpowiedzieć jeśli mi np nie smakowało?

rozmawiałam o tym ostatnio z jednym wirtualnym znajomym, on nie cierpi z kolei jak pytają - czy mogę już zabrać talerz? - nie! bo kurwa lubię zjeść do końca!

bo jak jadę metrem to czytam

2010-08-04T22:18:00.004+02:00

"...pociła się fiołkowo, jej szczupłej kibici nigdy nie wzdymały kobiece przypadłości. Jej jasnej cery nie kąsał komar, główek kapusty nie żarła gąsienica. Jej konfitury się nie psuły, kwaszona kapusta nie gniła. Owoce pracy jej rąk były zawsze błogosławione..."*

przeczytałam to dziś jadąc z pracy i zastanawiałam się czy takie osoby faktycznie istnieją, czy to tylko kwestia postrzegania i jakiegoś braku pewności siebie postrzegających właśnie..?
no więc jeśli jest to kwestia postrzegania, to od dziś właśnie tak chcę być postrzegana, postanowiłam i niech tak sie stanie, o!

*Sofi Oksanen "Oczyszczenie"

...and the city

2010-08-02T22:45:00.002+02:00

tylko co?
work raczej
a w worku (czyt. łork, z angielska) zmiany
zmiany kadrowe
taka mała firemka co liczy kilkanaście osób z kierowcą włącznie to dość intensywnie przeżywa wszelkie zmiany, a ostatnio ci ich u nas dostatek
ciekawam kiedy i jak to się wszystko skończy

:)

2010-07-27T01:10:00.003+02:00

dzień dzisiejszy zaliczam do tych udanych tylko cssssiiii żeby nie zapeszyć.
ale właśnie w takie dni sobie myślę, że jednak sumienna praca się opłaca i nie mam tu na myśli żadnych materialnych kwestii (choć nie pogardzę, oczywiście), chodzi o satysfakszon :) no i znów wystarczy jakieś tam jedno słowo uznania, a człowiek się cieszy jakby nie wiedzieć co... mount everest zdobił co najmniej :)
i tak oto blog zaczynam o pracy pisać, bo to jest w tej chwili dla mnie najbardziej pasjonująca sprawa, o! i niech mi kto zabroni!

znów o pracy

2010-07-21T18:19:00.004+02:00

ostatnio życzyłam sobie nie pisać (czyt. myśleć) o pracy, ale muszę przyznać, że jest jeden wyjątek od tego życzenia, tzn. chętnie o niej myślę jak idzie mi tak dobrze jak (odpukać) teraz :) nie wiem co jest, czy zwyżka formy, czy może biomed korzystny, albo jakieś fluidy z kosmosu, ale zauważono ogrom mej pracy i moje zaangażowanie, nie że dyplomy kwiaty i podziękowania, wystarczyło jedno "bardzo dobrze, pani Aniu" a mnie nagle energii przybyło i humoru :) no i teraz sobie życzę dalszych sukcesów, takich np bardziej wymiernych najlepiej w walucie niekoniecznie obcej ;)

z inszych njusów - na weekend przyjeżdżają do mnie w odwiedziny sis i pani Lulu :) wpadną po drodze na wakacje u dziadków, fajnie strasznie i cieszę się bo będę mogła Lulka do kina zabrać, jak na ciocię najlepszą przystało.

tymczasem spadam do dom zjeść jakieś okruchy z szafek ;)

same piękne katastrofy

2010-07-18T22:04:00.002+02:00

tydzień cały nieprzerwanie następowały jedna po drugiej, czasem kilka naraz (mimo, że kolega już wrócił z urlopu) no i zastanawiam się czy tak będzie już zawsze? a może kiedyś przestanę się przejmować, albo może sprawy zaczną się układać jak trzeba? na razie zostaję w pracy po godzinach, bo odnoszę wrażenie, że będę w stanie zapanować nad tym chaosem i zniszczeniem (oczywiście wrażenie jest mylne, ale jakoś zawsze się daję zwieść), stresuję się każdą pierdołą, bo też tylko nieliczni i najmniej zainteresowani próbują mnie przekonać, że przejmuję się niepotrzebnie, no i słucham niekończących się wykładów szefa, które uświadamiają mi jak niewiele jeszcze wiem o życiu.

naprawdę mam nadzieję, że kolejną notkę będę mogła napisać o czymś ciekawszym niż praca...

jeszcze tylko...

2010-07-05T22:17:00.003+02:00

...4 dni, podczas których:
mój szef będzie mnie odpytywał ze wszystkiego co robię i udowadniał mi, że nie wiem czegoś równie istotnego jak np ile jest listków na naszym biurowym fikusie i jaka jest jego łacińska nazwa
napiszę jakiś pierdyliard maili i na wszelki wypadek każdym z nich zaśmiecę skrzynkę co najmniej trzem nie do końca zainteresowanym osobom
nastąpi seria medialnych i marketingowych katastrof stawiających stosunki międzynarodowe na ostrzu noża, ba brzytwy nawet
wyślę jakieś setki smsów do kolegi co jest na wakacjach i z nerwowym drżeniem kolan i stukaniem paznokciami o blat biurka będę czekać, aż mi odpisze, bo przecież za każdym razem będzie chodziło o ewentualne uniknięcie kolejnej katastrofy
wykonam kilkadziesiąt telefonów dziennie i będę przemiło naciskać ludzi których w życiu na oczy nie widziałam oraz wymuszała z nich obietnice, że skompresują jakąś czynność i wykonają ja z prędkością światła no i oczywiście napiszą mi o tym maila z załącznikiem
będę wracała do domu po pracy późno, bo jakoś tak zawsze coś, że trzeba zostać te niby 5 minut z tolerancją do 45 i nim pomieszkam i poczuję jak u siebie będzie już strasznie późno i znów nie uda mi się położyć przed północą, co za tym idzie znów będę niewyspana
i tak to będzie
jeszcze 4 dni nie mojego urlopu, a potem może będzie lepiej

z korespondencji biurowej:

2010-06-28T21:08:00.004+02:00

"to logo prześlij jak zaakceptują świadczenia. Wszystkie loga zamieścić, jest ich w chuj. Najpóźniej w poniedziałek wysłać do produkcji"

bo ja teraz robię na zastępstwie urlopowym, no i mój kolega takie oto mi wytyczne zostawił... do dziś mam zaparskany herbatą monitor w pracy :)

przed telewizorem wszystko nabiera jasności

2010-06-27T21:53:00.003+02:00

mam takie coś, że kompletnie nie chce mi się sprzątać w sobotę, ale za to w niedzielę czemu nie?
nie żeby była to pokusa nie do odparcia, tylko że jeśli już w weekend sprzątam to akurat w niedzielę, no i nie wiem dlaczego tak jest...
dziś była akurat taka niedziela i czuję się spełniona, przynajmniej w tej jednej kwestii :)
a teraz sobie siedzę, lakier w kolorze strażackiej czerwieni schnie, a niezbyt rozgarnięte kobiety o widocznej słabości do fatalnego makijażu rywalizują w telewizorze o to by jakiś nikomu nie znany gwiazdor rocka wybrał je na swoją dziewczynę... normalnie oglądam i nie mogę uwierzyć ;)
o a zaraz potem jeszcze mądrzejszy program o ludziach z niezdrową skłonnością do samoopalacza, tipsów i żelu do włosów... już nie mogę się doczekać :)
a z rzeczy których naprawdę nie mogę się doczekać, to czy wiecie, że Beirut zagra w Warszawie? Otóż zagra, w Stodole i ja na pewno pójdę na ten koncert! Oł jes! ale to dopiero 17 sierpnia, jest na co czekać :)

refleksyjnie

2010-06-21T23:53:00.002+02:00

nie mam czasu

nie mam siły

zdaje mi się, że wszystko na mojej głowie

i do tego wszystko się sypie

chwilami się zastanawiam po cholerę mi był ten cały awans

owszem schudłam 2 kilo od samego stresu (i to poczytuję jako plus)

ale poza tem co?

nauczyłam się kilku głupich z angielska słów, które mają niby działać cuda

dowiedziałam się w paru rozmowach, które liczyć można w godzinach kilku mądrości, których i tak nie wiem do czego wykorzystać

przekonałam się (po raz kolejny) że jak liczyć, to tylko na siebie

i tak o

i byle jakoś dalej było lepiej, bo już nie wiem ile więcej sprawdzianów wytrzymam...

tutte le strade portano a roma

2010-05-30T23:39:00.006+02:00

tydzień temu byłam w Rzymie... tam mi się zdecydowanie bardziej podoba niestety...
tam czuję się zawsze u siebie, i nie jestem w tym odczuciu osamotniona :)

mogłabym mieszkać gdzieś w okolicach zakonu kawalerów maltańskich, bo tam same fajne domy są... a zresztą gdzie tam nie ma fajnych domów? ;)

mogłabym pracować gdzieś w okolicach Trastevere, bo tam taka fajna atmosfera panuje, szczególnie wieczorami...

mogłabym za oknem mieć taką donicę z kwieciem, które było by tak malownicze, że trudno byłoby się nie zachwycić, więc wszyscy przystawaliby pod mym oknem zachwyceni i tak poznałabym tego jedynego :)

mogłabym chadzać rano do piekarni na Campo de' Fiori, choć to raczej daleko, więc może raczej do jakiejś piekarni w pobliżu :) i kupowałabym nam po cornecie na śniadanie przewrotnie zwane colazione, a on parzyłby kawę.

mogłabym, ale czy wtedy nie marzyłabym żeby być gdzie indziej?
eeeee... raczej nie!

koniec milczenia

2010-05-13T23:06:00.002+02:00

tak wiem wszyscy czytelnicy (całe ich troje) już zapomnieli o moim istnieniu, właściwie wcale mnie to nie dziwi, sama zapominam o wielu rzeczach; zapominam co robiłam przed pięcioma sekundami, zanim ktoś mnie o coś zapytał, właściwie to zapominam przypominając sobie jednocześnie, że chwilę temu zapomniałam zrobić coś innego... nie wiem czy kiedyś nastąpi taki dzień, w którym będę miała już wszystko pod kontrolą, ale jeśli tak to ciekawa jestem czy nastąpi to jeszcze w tym stuleciu...
ale tak żeby nie było, to mnie się bardzo podoba moja nowa praca, a właściwie to praca ta sama tylko stanowisko inne :) i tak, to już będą dwa tygodnie jak wychodzę z pracy trochę później, z lekkim wytrzeszczem oczu od patrzenia w komputer i czytania ważnych i nie ważnych maili i rozsądzania które są które, a potem jeszcze wprowadzania ich w jakiś sensowny czyn i jeszcze przy okazji stresowania się non stop czy o czymś ważnym nie zapomniałam, a jeśli tak to o czym... i tak o, mimo wszystko fajnie :)

patataj patataj

2010-04-25T20:18:00.007+02:00

na koniki dziś patrzyłam i tych malutkich dżokejów smagających je pejczami (niech ich!), przegrałam zawrotną sumę piętnastu złotych, bo obstawiałam te koniki które wyglądały najładniej ;) więc teraz powinno sprawdzić się to co mówią o szczęściu w grach i miłości... co nie? ;)

to była gonitwa nr 5, postawiłam na klaczkę z numerem 4 (9zł) o imieniu Intima (bidula), nie przybiegła pierwsza...

a tu jakiś konik z numerem 3 (chyba Segram) ładny kadr, no nie?

a tu San Moritz (6zeta w plecy) przybiegł jako drugi, ale ładny jest i tak :)

z pola walki

2010-04-19T22:01:00.002+02:00

otóż wciąż nic nie wiem
który dział i czy w ogóle cokolwiek, no i trochę nie powiem już mnie to wpienia
ale że nastroje są raczej takie marudne, to chwilowo też nie naciskam, bo wiem że może być raczej gorzej... taka delikatna materia to jest

a poza tem
byłam dziś na takim filmie co to Colin podrywa Bachledę i bardzo się cieszę, że okazało się, że po pierwszej rolce film był źle zmontowany i leciał od tyłu i do góry nogami i nikt w kinie nie umiał tego naprawić na tzw prędce... no więc z pierwszych dwudziestu minut filmu wnioskując nie jest to arcydzieło, nie jest to nawet dobrze zagrany film... niestety, ale cieszę się, że przynajmniej aktorzy mieli jakąś przyjemność podczas kręcenia ;)

wątpliwość (taki film był też, ale to nie o tym samym)

2010-04-15T23:59:00.003+02:00

no wiec jest tak: jedna koleżanka z pracy za chwilę rodzi, więc ktoś musi ja zastąpić i tu mowa i myśli całego biura skierowane są na mnie, ale potem szef przeprowadza ze mną rozmowę o tym czy aby na pewno bym chciała w tym, a nie innym dziale... skonsternowana odpowiadam, że he he, ten jest ok (zawsze lepszy od tego co robię teraz), parę dni później okazuje się, że inna koleżanka z innego działu przechodzi do innej firmy, no i znów myśli i mowa całego biurwa kierują się ku mnie, następuje rozmowa poważna, z której wychodzę przekonana, że chcę do tego innego działu i tak się właśnie stanie, potem kolejna rozmowa, po której odnoszę wrażenie, że kompletnie się do tego wszystkiego nie nadaję i zaczynam wątpić w prawdziwość pierwszej rozmowy... teraz poproszę o szereg możliwych pozytywnych zakończeń tejże sytuacji!

plany

2010-04-11T20:02:00.002+02:00

zapowiadałam pewnemu panu z blogu obok, że napiszę notę inspirowaną piątkowymi tańcami, jednak plany me uległy zmianie i tendencja piątkowa zmieniła się na sobotnią i wszystko byłoby super gdyby nie ta straszliwa tragedia, która miała miejsce w sobotę rano... no więc nota po taneczna powstanie zapewne kiedyś w przyszłości, ale bardzo mi szkoda wszystkich którzy zginęli.

taki mix wieści

2010-03-29T16:08:00.003+02:00

obejrzałam właśnie w ramach pracy film straszny jakis o patologii wśród grubych murzynek...afro-amerykanek, taki raczej film za karę to jest niż w nagrodę, jakbym nie daj Bóg poszła na niego do kina to bym pewnie wyszła zdołowana z ogromna potrzebą sponiewierania się alkoholowego...
jest lepiej bo z oglądałam w pracy, to tak jakby służbowo a nie emocjonalnie podeszłam ;)
no ale jak komuś brakuje motywacji żeby się zyzać suchą bułką, to polecam, naprawdę!

a z takich optymistycznych nowin to dowiedziałam się, że awansuję :) na zastępstwo co prawda i jeszcze nie teraz, a za chwilę, ale jednak awans jest awans! :)

a do tego dziś odwiedza nas koleżanka z liceum co ma się rekrutować dać we warszawie, no i tak sobie myślę że może przydałby się kupić jakieś jedzenie z tej okazji... tzn jogurt jest, naturalny oczywista, jest jakby głównym składnikiem naszej lodówki ;) poza tym mamy herbatę (conajmniej 5 rodzajów) czyli właściwie haj lajf :)

chce mi się spać ponieważ:

2010-03-22T15:06:00.006+01:00

nie mogłam dzisiejszej nocy zasnąć
przewracałam się z boku na bok snując jakieś rozmyślania, których treści nie jestem w stanie w tej chwili przytoczyć i tak jak poprzedniej nocy śniło mi się, że tuliłam stado całe merdających szczeniaczków i kociąt czepiających się swetra, tak tej nocy dla równowagi nie śniło mi się nic, bo nie spałam w ogóle... bardzo to dziwny stan tak nie spać kiedy śpią wszyscy, co gorsza jest to stan wielce nieprzyjemny, kiedy człowiek co jakiś czas uświadamia sobie, która jest godzina i jak bardzo będzie zmęczony dnia następnego jeśli nie zapadnie w sen w tej właśnie chwili, co oczywiście nie następuje...
patrząc na te sytuację z boku jako komentator, można by pokusić się o tezę iż w czasie nie-spania można robić całą masę innych pożytecznych rzeczy, ale w praktyce jest to nie możliwe... co innego uczestniczyć w jakiejś zabawie do białego rana i nie spać, czy też uczyć się do egzaminu jakiegoś czy nawet oglądać późno nadawane ambitne kino, bo to wszystko się robi nie podjąwszy uprzednio postanowienia, że się idzie spać, a jak takie postanowienie jest to już nie ma odwrotu, jest jak wyrok, no i tak się człowiek kręci w tej pościeli z oczyma jak spodki i zastanawia się za ile godzin powinien wstać do roboty.

(El sueño de la razón produce monstruos Francisco Goya)

nie wiem

2010-03-21T02:54:00.002+01:00

nie wiem co to jest co mi potrzeba
wiem, że coś takiego z pewnością jest, tylko nie wiem gdzie i jak to zdobyć
byłoby zdecydowanie łatwiej gdybym wiedziała czymże to coś jest, bo może wtedy przynajmniej mogłabym coś w tej sprawie przedsięwziąć
choć z drugiej strony czy świadomość celu ułatwia dążenie ku niemu, bo może wtedy jest trudniej...

prowadzę ostatnio życie dość aktywne socjalnie i to miłe jest, ale też z przyjemnością myślę o dniu jutrzejszym, a właściwie to dzisiejszym, ale po tym jak już się znów obudzę
to będzie niedziela
pierwszy dzień wiosny
najpierw obudzę sie nieprzyzwoicie późno, potem włączę telewizor by jeszcze pozalegiwać albo zjeść śniadanie krusząc chlebem pełnoziarnistym na pościel, a potem nie wiem czy rozbiję atom czy raczej napiszę powieść na miarę Pulitzera... jeszcze nie wiem

nota która piszę bo mi głupio, że dawno nie pisałam choć właściwie jest o niczym

2010-03-14T20:42:00.005+01:00

łikend rozposzczęłam wyśmienicie od pląsów dzikich na parkiecie hydrozagadki (byłam po raz pierwszy i proszę jaka miła niespodzianka) no i miałam nadzieję, że dobra passa już ze mną pozostanie, no i wydawałoby się, że tak jest kiedy to w sobotę o poranku słonko w oczy mnie zajrzało kiedy to spieszyłam ku dworcu centralnu by tam wskoczyć do pociągu mknącego do miasta łodzi....no i passa skończyła się kiedy wysiadłam w tym smutnym mieście, słońce przesłoniły chmury i zaczęło padać to białe paskudztwo...
w każdem razie szacownej seniorce rodu nie podobała się moja nowa fryzura (no cóż), poza tem miała wiele do opowiedzenia, nic nowego właściwie, ale z kimś trzeba pogadać od czasu do czasu... no i tak słuchałam dwa dni, karmiono mnie wszystkim czego mi jeść nie wolno ( :/ ), więc tak wróciłam ze świadomością ciężkich przewinień raczej zmęczona, niż wypoczęta.
taki to był łikend... dziwny, z tendencją spadkową raczej niestety.

dzień kobit

2010-03-08T11:47:00.002+01:00

kobitki! życzę wam i sobie również żeby stał się cud i żeby była już dziś wiosna i żeby wyrosły nam palmy i zakwitły jabłonie!

gierki biurowe

2010-03-05T13:47:00.003+01:00

jak to człowiek musi być czujny w każdym momencie
i do tego jak musi kłamać nieskazitelnie i jak z nut
nie ma, że powie wprost co myśli ani jak się sprawy mają
i tak muszę sobie zapamiętać już raz na zawsze, że nie wszystkim mogę powiedzieć, że mój szef poszedł do fryzjera miast siedzieć i odbierać telefony od swych zwierzchników
znaczy już jakby trochę po ptokach, nie
ale następnym razem... skłamię!

tytuł noty wiosenny

2010-03-02T10:48:00.004+01:00

powróciłam z ferii na północy (było arcy zabawowo ;))
dzięki uprzejmości PKP nieco wymęczona
ale to już minęło i jest jakby nie istotne w tej chwili
istotny jest fakt, że czuć już wiosnę :D
śnieg znika, kupy na chodnikach ścielą się gęsto (choć to akurat nie jest mym ulubionym aspektem wiosennym, ale nie śmiem narzekać) no i jakby pomimo aury jeszcze nie specjalnie ten, jakoś tak mi wiosennie już i uśmiecham się chyba nawet częściej (przynajmniej w myślach ;))
to gwoli wstępu

teraz rozwinięcie
byłam wczoraj z żoną w kinie
dla żony było to nie lada wydarzenie, bo się ostatnio nieco ogranicza w kontaktach
a film wybrałam ja, no i nie do końca jestem z tego usatysfakcjonowana
ja wiem, że kom-rom z założenia jest tandetna i ta właściwie nie była najgorsza, ale jakoś tak mi nie wejszła...
ewidentnie nie byłam targetem
film opowiadał o nieco starszawych już ludziach przeżywających drugie miłości, czy też te pierwsze po raz kolejny

i na zakończenie
na weekend jadę do dom
na urodziny matuli

ferie wiosenne

2010-02-24T16:00:00.002+01:00

zasiedziałam się ostatnio, nigdzie nie wyjeżdżając na łikendy - zima
a że wiosna idzie to ja biere i wyjeżdżam już dziś.
na północ, żeby było dramatyczniej ;)
jadę, bo Pani Lulu ma ferie (swoją drogą nie pamiętam żebym ja w przedszkolu miewała ferie) no to ja też sobie zrobię trochę ferii :) i będziemy się bawić całe dnie, bo na tym przecież polegają ferie :)
i już nie mogę się jak dziecko doczekać, a tu jeszcze 20 minut pracy... ;)

sposzczerzenie

2010-02-19T22:55:00.002+01:00

idzie wiosna i śnieg się topi i można nawet cały dzień mieć udany towarzysko i nawet cieszyć się trochę, że z nieba leci mokre a nie białe, a potem wystarczy, że ktoś zupełnie nie wart niczego o zainteresowaniu nie wspomnę powie nam z głębi serca, że jesteśmy mu obojętni i cały nastrój prysł... psychika ludzka jednak jest całkiem do dupy!

z pozdrowieniami

2010-02-14T23:53:00.001+01:00

i serdecznym uśmiechem od świętego Walentego! :)

318

2010-02-07T22:41:00.004+01:00

jak na młodą damę z dobrego domu przystało wieczór niedzielny spędziłam na balecie (nie mylić z baletami) w narodowym naszym teatrze
był romeło i lulja i oni się tak kochali
i panowie odziani byli w wielokolorowe rajstopy :) i pląsali wszyscy z gracją
było uroczo, najfajniejsze były sceny zbiorowe
niestety żaden młodzieniec nie zagadnął mnie w foyer o to jak mnie się podoba i czy często baleta oglądam, by zawrócić mi w głowie swą ogładą... telewizja kłamie ;)

tak to wyglonda

2010-02-07T13:43:00.001+01:00

o poranku :)

krótkie czy płaskie?

2010-02-03T19:35:00.004+01:00

rozmyślam nad obcięciem włosów baaardzo krótko
o ile byłoby wygodniej
i ile mniej zachodu z układaniem (zimą to akurat w ogóle bez sensu, bo pod czapką wszystko trafia szlag)
mycie i suszenie w 5 minut
tak bym chciała taką fryzurę krótką postrzępioną, odrobinę dłuższą na czubku...w internecie znalazłam zdjęcia takiej tylko, że na męskich głowach (Beckham przoduje ;)), więc się waham...
a to jedyna damska wersja fryzury która mnie sie podobie co jom znalazłam w necie:

a co o tym myślą czytelnicy? zapraszam do ożywionej dyskusji ;)

się

2010-01-29T23:07:00.005+01:00

dzień dzisiejszy spędziłam chorując
co się robi chorując?
się śpi dużo budząc się co chwila przez ten piekielny katar,
się brnie przez to śliskie, białe paskudztwo by się dowiedzieć, że na dziś już numerków do lekarza nie ma,
się robi pranie i nie ma się siły go rozwiesić,
się zdobywa sprawność kucharską gotując przepyszny ratatouille (!),
się śpi,
się ogląda jak rodzina osborne'ów obrzuca się obelgami oraz jak 16letnia cheerleaderka dowiaduje się o tym, że jest w ciąży i co z tym fantem pocznie,
się śpi,
się odbiera telefony z pracy i cierpliwie odpowiada na pytanie gdzie schowane są ciastka :)
się próbuje skończyć czytać jedną z trzech zaczętych już książek - bezskutecznie,
się śpi.

notka bardzo głęboka

2010-01-28T21:25:00.002+01:00

wykrakałam
we wtorek powiedziałam, że aż się dziwię, że nie choruję siedząc w pracy bez ogrzewania...
no to dziś już leżę w domu... chora

ktoś zaproponował bym swe całodzienne rozmyślania wylała tutej, co niniejszym czynię:
w reklamach serków zawsze ktoś ma nimi usmarowany nos czy inną część twarzy - myślę, że to obrzydliwe!

jak nie ma o czym mówić, mów o pogodzie :)

2010-01-26T22:53:00.005+01:00

ustawiłam sobie w computerze taką pogodynkę co mnie mówi ileż to stopni za oknem, no i jako że za oknem nie mam innego przyrządu, za pomocą którego mogłabym to sprawdzić bardziej analogowo, lub wręcz organoleptycznie patrzę i oczom nie wierzę ile razy spojrzę, bo we Warszawie jest w tej chwili -18 (wczoraj było -24!) a w Rzymie +8... no i teraz zastanawiam się gdzie tu kurna sprawiedliwość? a tacy Rosjanie ci to już w ogóle musieli sobie nagrabić ;)

+ 20°C Grecy zakładają swetry (jeśli je tylko mogą znaleźć).
+ 15°C Jamajczycy włączają ogrzewanie (oczywiście, jeśli je maja).
+ 10°C Amerykanie zaczynają się trząść z zimna. Rosjanie na daczach sadza ogórki.
+ 5°C Można zobaczyć swój oddech. Włoskie samochody odmawiają posłuszeństwa. Norwedzy idą się kapać do jeziora.
0°C W Ameryce zamarza woda. W Rosji woda gęstnieje.
- 5°C Francuskie samochody odmawiają posłuszeństwa
- 15°C Kot upiera się, ze będzie spal z tobą w łóżku. Norwedzy zakładają swetry.
- 17.9°C W Oslo właściciele domów włączają ogrzewanie.

Rosjanie ostatni raz w sezonie wyjeżdżają na dacze.
- 20°C Amerykańskie samochody nie zapalają.
- 25°C Niemieckie samochody nie zapalają. Wyginęli Jamajczycy.
- 30°C Władze podejmują temat bezdomnych. Kot śpi w twojej piżamie
- 35°C Zbyt zimno, żeby myśleć. Nie zapalają japońskie samochody.
- 40°C Planujesz przez dwa tygodnie nie wychodzić z gorącej kąpieli. Szwedzkie samochody odmawiają posłuszeństwa.
- 42°C W Europie nie funkcjonuje transport. Rosjanie jedzą lody na ulicy.
- 45°C Wyginęli Grecy. Władze rzeczywiście zaczynają robić coś dla bezdomnych.
- 50°C Powieki zamarzają w trakcie mrugania. Na Alasce zamykają lufcik podczas kąpieli.
- 60°C Białe niedźwiedzie ruszyły na południe.
- 70°C Zamarzło piekło.
- 73°C Fińskie służby specjalne ewakuują świętego Mikołaja z Laponii. Rosjanie zakładają uszanki.
- 80°C Rosjanie nie zdejmują rękawic nawet przy nalewaniu wódki.

- 114°C Zamarza spirytus etylowy. Rosjanie są wkurwieni.

...chyba wyjadę na daczę ;)

biegająca z centaurami

2010-01-25T16:36:00.003+01:00

w pogoni za centaurem ze snu w weekend próbowałam odtworzyć to co jadłam owego wiekopomnego wieczoru kiedy to marzenia senne były mi tak miłe w nadziei, że to właśnie spożycie jest kluczem... okazuje się, że niestety nie było :(
a sennik podaje jedynie dwie interpretacje: "niebezpieczna znajomość" lub "dowiesz się o jakichś nieczystych sprawach, osób Twojego otoczenia" obie raczej ku przestrodze...

a tym czasem w biurze mamy taki ziomb, że tylko inwektywy mnie się cisną na usta, choć tej co biega z centaurami pewnie nie wypada... powiem tylko że jest tak zimno, że siedzimy w kurtkach wszyscy, a szef już kilkakrotnie pokłócił się z administratorem budynku, co nie przyniosło raczej jakichś spektakularnych efektów, więc amplituda temperatur między biurem, a dworem jest wciąż całkiem niewielka. Idę do domu z nadzieja że chociaż tam będzie trochę cieplej.

senne dziwy

2010-01-23T15:37:00.006+01:00

dzisiejszej nocy miałam sen, już samo to jest niesamowite, bo bardzo rzadko zdarza mi się pamiętać sny, a do tego tym razem śniło mi się, że biegam z centaurem u boku (!) i tak biegaliśmy razem i tak mi się cały czas zdawało że znam tę historię skądś, ale wciąż nie mogę sobie przypomnieć skąd...
tak czy siak to był sen z kategorii przyjemnych, a centaur miał ciemne oczy (oczywiście) :)

przytomność umysłu, polecam!

2010-01-18T13:43:00.005+01:00

właśnie przypadkiem odpowiedziałam jakiemuś dziennikarzowi na maila, który podał swoje dane do naszej "bazy danych"
no więc chcąc przesłać maila do koleżanki z uszczypliwym komentarzem "od kiedy to mamy jakąś bazę danych?" wysłałam maila do niego, no i teraz sie zastanawiam czy gość ma poczucie humoru, bo jest to nie byle jaki gość, a Gość Niedzielny...

bardzo poniedziałek

2010-01-18T11:42:00.002+01:00

to jest chyba choroba
bo tak
budzę się rano w poniedziałek i już nie jest jakoś fantastycznie
idę do łazienki, patrzę w lustro - jest gorzej niż mi się z początku zdawało
otwieram szafę, powinnam się ubrać - jest źle
wychodzę, brnę przez nieodśnieżone, oblodzone chodniki do tramwaju - jest bardzo źle, bardzo
wsiadam do tramwaju, przesiadam się do metra - jest tak źle, że muszę się mocno trzymać żeby komuś nie pierdolnąć
wysiadka z metra i znów czekanie na tramwaj - nie jest już źle, jest chujowo, zaraz zacznę krzyczeć
wysiadam z tramwaju, brnę znów przez te oblodzone chodniki, odbieram prasę dzisiejszą , pan odźwierny z uśmiechem mówi mi dzię-dobry - wciąż jest źle, ale moja czujność została uśpiona tym serdecznym dzień dobry
w windzie spotykam koleżankę, miss promiennego uśmiechu i radości życia - ogrzewam duszę przy jej uśmiechu

słowo daję, że jak się ta cholerna zima nie skończy to mnie coś trafi!

bauns-launs-misia-bela.

2010-01-17T02:56:00.005+01:00

byłam się lansować
wyszło jak zwykle
muzyka jakaś dziwna, zbyt dziwna by ją frywolnie zinterpretować po trzeźwemu...
i tak, wszyscy dookoła pląsali do jakichś afrykańskich dżezów
zresztą chyba nie ma różnicy do jakiej muzyki odbywa się taniec godowy, no nie?

bez tytułu

2010-01-14T09:53:00.003+01:00

wsiadłam wczoraj do osławionego na innym blogu autobusu numer 107, było zimno i miałam nadzieję podwieźć się o beretu rzut bliżej domu... zapomniałam jednak, że jest to linia pełna niespodzianek oraz, że należy uprzednio upewnić się dokąd zmierza środek komunikacji, w który wsiada się zimą srogą. miałam potem dobre dwadzieścia minut szybkiego marszu, by wbić sobie tę naukę do głowy ;)

w ten weekend miałam jechać na północ do sis w odwiedziny, ale że tak powiem dupa, bo przy takim zimnie i śniegu, to jakoś wybitnie nie ufam PKP. więc zostaję w łorsoł ku niewypowiedzianemu, acz oczywistemu rozczarowaniu pewnej pary zakochanych, lecz ku radości inszych znajomych (też niewypowiedzianej, a oczywistej ;))

byle do wiosny!

2010-01-07T16:21:00.006+01:00

mam nowe, chwilowe uzależnienie
oglądam project runway, obejrzałam już cztery sezony i martwi mnie że jest ich tylko pięć ;) nie mogę sobie przypomnieć jak to było przedtem, aż strach pomyśleć co będę robiła potem...

zima mnie przygnębia
co więcej, zima mnie wkurwia.
co za tym idzie, wszystko mnie wkurwia, niewiele cieszy...
najbardziej irytującym jest fakt, iż dotarcie do pracy rano jest jakimś cholernym osiągnięciem olimpijskim, a usuwanie wykwitów solnych z butów okazuje się być walką z wiatrakami.

zima jest totalną stratą czasu; nic mi się nie chce robić, a już na pewno nic, co zmusza do wyjścia na zewnątrz, więc nie robię połowy rzeczy, na które miałabym ochotę...
ubieram się wciąż w to samo, żeby było ciepło, pod kurtką i tak nie widać, a że nie wychodzę nigdzie poza pracą to i nie mam się po co stroić... o dziwo rano nie oszczędza mi to czasu na przygotowaniach do wyjścia, bo zimą trudniej się rozstać z ciepłym domeczkiem.

byle tylko jakoś do wiosny!

podsumowując

2010-01-04T20:19:00.007+01:00

zapytana o wrażenia z Węgier nie wiedziałam co odpowiedzieć, trochę jak po obejrzeniu filmu, o którym nie wiemy co sądzić...

no więc podobał mi się Budapeszt, nawet bardzo i żałuję, że nie było czasu by zobaczyć go więcej bez konieczności bicia rekordów w biegach na długie dystanse.

zdaję sobie sprawę, że nie można mieć wszystkiego, ale wolałabym zobaczyć więcej młodzieńczego entuzjazmu i zapału, ale podobało mi się mimo wszystko podróżowanie w grupie i to, że znaliśmy się wszyscy w jakimś stopniu, co znacznie ułatwiało nam komunikację werbalną...choć oczywiście w grupie znacznie trudniej ustalić jakikolwiek plan zabaw, tak by wszyscy byli zadowoleni.

po mimowolnych obserwacjach jakie poczyniłam na części towarzystwa sparowanej doszłam do wniosku, że związki międzyludzkie to jednak ciężki kawałek chleba i ogromna próba cierpliwości, asertywności i tolerancji, a bycie singlem nagle zdało mi się całkiem fajne :)

dobrze się bawiłam. z pewnością mogłabym bawić się lepiej, ale nie bardzo sama miałam pomysł jak to wyegzekwować.
wyjazd zaliczam do udanych, Sylwestra - do dających nadzieję, Budapeszt - warty zobaczenia raz jeszcze.

a tak to wyglądało w fotograficznym skrócie:

wielka bazylika w Esztergom...

z elementem skalującym :)

pamiątkowy kot

zielony most wolności

widziany z mostu Elżbiety

poranny spacer do delikateszów

bieg ze zwiedzaniem

bazylika świętego Isztwana

widok z Budy na Peszt

parlament w oddali...

...i po ciemku

Węgry

2010-01-04T02:37:00.001+01:00

dzień czwarty
pobudka o jakiejś nieludzkiej godzinie, którą aż trudno mi zwerbalizować, pospieszne pakowanie i piesza wycieczka z bagażami do autokaru.
w autokarze przyznam, że chyba widziałam nawet butelkę z alkohorem krążącą, ale jakoś nie mogłam uwierzyć, że można o takiej wczesnej porze spożywać.
Wyruszyliśmy do Egeru, ojczyzny wina węgierskiego, by tam we mgle i zimnie nie kosztować tego wspaniałego trunku, lecz zrobić małą przebieżkę oraz pożywić się w mcdonaldzie, ucząc się przy tym jedynego węgierskiego słowa: köszönöm, które wydało nam się arcy zabawne, gdyż napisano je na koszu na śmieci i sądziliśmy, że znaczy ono właśnie ni mniej ni więcej 'kosz na śmieci', przyznam się, że rozczarował mnie wielce fakt, iż oznacza ono 'dziękuję' :)
z Egeru wyruszyliśmy do Miskolca, przy czym umiejętność utrudniania podróży pasażerom i sobie właściwie też przez kierowców w tym momencie sięgnęła już chyba szczytu ich możliwości. panowie umiłowali sobie szczególnie zatrzymywanie się w miastach w takich miejscach gdzie kategorycznie robić tego nie wolno i wymuszali na nas biednych spóźnialskich bezwzględną punktualność...

Miskolc to takie miejsce słynne z basenów termalnych, tam też zawitaliśmy, by popluskać się na zmianę w wodzie ciepłej i letniej razem z jakimś milionem węgrów, którzy też uznali to za świetny sposób na spędzenie dnia. było całkiem fajnie, niektórzy z nas taplali się w ciepłych wodach - szczególnie pary miały ku nim skłonność - inni dali się nieść prądom wód letnich, jeszcze inni pogubili kluczyki od szafek i próbowali odnaleźć je w topieli.
z kąpieliska pognaliśmy piechotą jakieś dwadzieścia czy pięćdziesiąt kilometrów aby panowie kierowcy nie musieli broń Boże się fatygować podjeżdżając po nas ;)

ruszyliśmy ku ostatniej atrakcji jaką była degustacja win w Tokaju... wina pyszne, od lekko słodkich do bardzo słodkich, czyli nie mogły mi nie smakować ;) naczelne ochlaptusy wycieczki z kolei gardziły winami słodkimi, wręcz krzywiły się malowniczo, co wielce mnie śmieszyło, bo odniosłam wrażenie, że dla nich wszystko co zawiera alkohol jest pycha, ale nieee... słodkie wino po stówce za pół litra – ble oraz fuj! ;)
z zapasami winnymi dla wszystkich krewnych i znajomych wsiedliśmy do autokaru, by powrócić na ojczyzny łono. droga wiodła przez męki niewygody, z przystanku na przystanek zauważaliśmy zmianę pogody na coraz bardziej arktyczną, zdarzył się również incydent, w którym zginęła sarna, co zasmuciło wielce kobiecą część wycieczki.
tym razem alkohol lał się nieco mniej żwawo a towarzystwo piło mniej chętnie, większość raczej oddawała się marzeniom sennym...oczywiście były też wyjątki które od pierwszego dnia wycieczki nie trzeźwiały na długo, które oburzały się na samą myśl, że wśród kompanii są tacy, którzy przedkładają sen nad alkoholowe rozważania. Jednostki te próbowały zwrócić na siebie uwagę budząc śpiących i wciągając ich w fascynującą, aczkolwiek jednostronną dyskusję.
pod PKiN dotarliśmy rano, ale jeszcze po ciemku, tu chwyciliśmy swoje bagaże, zdawkowo pożegnaliśmy się z towarzystwem i każde z nas popędziło w kierunku najbardziej upragnionego celu – własnego łóżka.

Fine

Węgry

2010-01-04T02:35:00.005+01:00

dzień trzeci (Nowy Rok)
wraz z Nowym Rokiem wyspałam się dość solidnie, pomijając przerwę w spaniu zafundowana przez pewnych dwóch buraków z Krakowa, którzy byli na tyle bezczelni by wleźć do pokoju pełnego śpiących ludzi i obudzić ich, kategorycznie żądając by ktoś się z nimi napił alkohoru. Buraki zostały wyproszone dość stanowczo. nie ma nic gorszego nad pijanego buraka z kraka! ;)

na Nowy Rok zaplanowano dla nas orientacyjną wycieczkę pieszą po Peszcie oraz Budzie. Nasza przewodniczka, sympatyczna węgierka około czterdziestki przegoniła nas po najważniejszych miejscach Budapesztu, nie wiem ile przebiegliśmy w przeciągu tych zaledwie dwóch godzin, moim zdaniem niemało (tu pojawia się zdjęcia).

po wycieczce pieszej jakoś udało nam się ustalić co chcemy robić dalej, gdzie i mniej więcej za ile, co akurat było najtrudniejsze do ustalenia, gdyż pieniądz tamtejszy jest zaraz po tamtejszym języku jest nader trudny do ogarnięcia przeciętnym umysłem – zjedliśmy gulasz, w knajpce bardzo niedaleko hostelu :)
potem trochę się rozpierzchliśmy... ja na przykład udałam się na poszukiwanie jedynego właściwego bankomatu połączone z romantycznym spacerem po deptaku w jego niezbadane dotąd zakątki.
po powrocie do hostelu zastałam jak zwykle alkohor lejący się strumieniami, a alkozaury w pełnej gotowości bojowej :) tego dnia impreza zakończyła się widmem wczesnoporannej pobudki i wyjazdu.

Węgry

2010-01-04T02:35:00.004+01:00

dzień drugi (Szilveszter)
do kraju Madziarów dotarliśmy rano. pognieceni, o ciałach przybierających kształt fotela autokarowego wysypaliśmy się zeń (z autokara znaczy) w Esztergom (czyt. Estergom, po polsku Ostrzyhom), by tam zwiedzić bazylikę. pewnie nawet i ważną, może i ładną i na pewno dużą, ale po kilkunastu godzinach na siedząco wiele rzeczy traci na wartości i tak największa bazylika Węgier też straciła nieco ze swej wspaniałości.
przekonaliśmy się również, że panowie kierowcy nie tolerują spóźnień i reagują na nie wręcz alergicznie.
potem niekoniecznie według naszej woli zawieziono nas do Szentendre, takiego Węgierskiego Kazimierza (bo porównanie z Montmartrem mi nijak nie pasuje), gdzie wolno nam było już oddalić się od wycieczki na nieco dłużej, by uraczyć się jakąś strawą.
i tak spora część grupy - włączając w nią mnie - zjadła ciepły posiłek we wspaniałej włoskiej pizzerii w samym sercu Węgier :) potem truchtem i oczywiście spóźnieni wróciliśmy do autokaru, postraszeni oczywiście katastrofą jaka nastanie gdy avatary kierowców zostaną odłączone ;)

do Budapesztu dotarliśmy gdzieś koło trzeciej po południu i nagle pogoda zrobiła się piękna, gdyż jak dotąd mgła spowijała wszystko co moglibyśmy zobaczyć. Budapeszt przyznaję wart jest zobaczenia, całkiem jest urokliwy i bardzo czysty (co w stolicach europejskich ważne).
no więc o trzeciej pokazano nam, że to tam, tuż za rogiem znajduje się nasz hostel, byśmy potem mogli do niego dotrzeć niemal z drugiego końca miasta na piechotę ;) "klient nasz pan" to słowa, którymi kierowcy naszego autokaru wyraźnie się brzydzili i robili wszystko, by nie zostać posądzonymi o jakąkolwiek z nimi styczność ideologiczną, a więc wszędzie gdzie mogliśmy podjechać, dochodziliśmy ;)
Hostel Domino (nie od fetyszu nazwany, lecz od popularnej gry, jeśli ktoś miałby wątpliwość) okazał się być całkiem w porządku pod względem higienicznym, jeśli zaś chodzi o logistykę to nawet całkiem fantastyczny - tuż przy deptaku, niedaleko nabrzeża dunajowego i tego mostu zielonego, co we wszystkich filmach w których zdarzyło mi się widzieć Budapeszt pokazują (to most Wolności, po ichniemu Szabadság híd).
z początku trudno nam było podzielić równo i sprawiedliwie grupę trzynastoosobową na pokoje ośmioosobowe, ale w końcu jakoś się udało zawierając kilka nowych znajomości :)
po prysznicowym rekonesansie oraz paru chwilach leżenia bezczynnie impreza się odrodziła, rodząc jednocześnie zainteresowanie sklepem, który byłby: a) otwarty, b) spożywczy, c) monopolowy. okazało się, że odnalezienie sklepu było wręcz dziecinnie proste, wyprawa zbiorowa niezbyt długa, impreza w toku :)

impreza trwała w hostelu, co po pewnym czasie wydało mi się nieco przykre, więc najpierw namówiłam towarzystwo byśmy przynajmniej spróbowali się zintegrować z resztą towarzystwa autokarowego, ale próba okraszona szczerymi chęciami okazała się być niewypałem; zabrakło chęci i jakiejś płaszczyzny porozumienia między grupami...
potem udałam się z dżag na spacer po wyżej już wzmiankowanym moście wolności, i przyznam poczułyśmy wolność i wiater we włosach i była to fajna odmiana dla siedzenia w pokoju pełnym nietrzeźwych ludzioraz tzw alkozaurów ;)

z minuty na minutę byliśmy bliżej tego niesamowitego momentu, w którym jeden rok odchodzi w zapomnienie, drugi rozpoczyna się tchnąć w nas nadzieję, że tym razem będzie lepiej.
nasza grupa trzynastoosobowa postanowiła jednogłośnie spędzić ten wyjątkowy czas na zewnątrz z tłumem radujących się węgrów oraz przedstawicieli innych nacji. udaliśmy się więc na most, tym razem imienia Elżbiety (Erzsébet híd). tam też, na samym środku Dunaju moknąc od deszczu, który niestety rozpadał się dość kategorycznie odliczaliśmy ostatnie sekundy, składaliśmy sobie życzenia, piliśmy szampana (oczywiście z gwinta) i gapiliśmy się na fajerwerki. Węgrzy przygotowali jeszcze występy swoich gwiazd na scenie tuż obok mostu, ale nie udało nam się wciągnąć w klimat.
powróciliśmy do hostelu i jakoś tak wyszło, że zdecydowana większość położyła się spać, po całym dniu pełnym wrażeń i całej poprzedniej nocy spędzonej w pozycji precla.

Węgry

2010-01-03T18:06:00.003+01:00

dzień pierwszy
zaczęło się jeszcze zanim wsiedliśmy do autokaru
zebraliśmy się wszyscy znajomi i mniej sobie znajomi - w sumie okazało się, że będzie nas trzynastka, rzec by nawet można szczęśliwa - w mieszkaniu jednego z naszej kompanii i odbyła się tzw biforka :) stamtąd już nieco rozgrzani i weselsi pojechaliśmy środkami komunikacji pod PKiN skąd odjeżdżać miała nasza wspaniała wyprawa.
z warszawy wyjeżdżaliśmy chyba o czasie, w znakomitych nastrojach. spora część z zapasami żywieniowymi dla pułku wojska, alkoholowymi - dla dwóch pułków ;)
w autokarze szybko okazało się, że spożywanie alkohoru jest jednym z lepszych sposobów na zabicie czasu morderczej podróży...aczkolwiek jeśli spojrzeć na to ze strony częstotliwości przymusowych zatrzymań, nie jestem pewna czy jest to aż tak wspaniały sposób, ale taki wybraliśmy, a jak wiadomo raz wybraną ścieżkę należy przejść do końca, tylko mięczaki zawracają ;)

wigilijnie :)

2009-12-25T01:36:00.002+01:00

Send your own ElfYourself eCards

przed

2009-12-23T18:54:00.004+01:00

przed świątecznie oczywiźdźie.
w pierwszych słowach mojego listu chciałabym życzyć wszystkiego wszędzie wszystkim, chyba, że kogoś nie lubię to wtedy nie wszystkiego a zaledwie połowę. no i chyba, że ktoś jest jednym z tych, co jeździ środkami loko i śmierdzi to wtedy życzę mydła, dużo!

w drugich słowach chciałam powiedzieć iż, pomimo tego, że od dni co najmniej kilku siedzę i zawijam te prezenty (robocze, ale jednak) i wszystko wokół trąbi wręcz o tem, że święta już jakby tuż to ja jakoś nie czuję, żeby faktycznie tak.
być może poczuję z chwilą zawitania w progi rodzinne, być może...

w trzecich słowach refleksją chciałam się podzielić taką, że mi coraz mniej radochy sprawia wybieranie prezentów i obawiam się, że może to być oznaką starości, lub też - w wersji optymistycznej - zeszłorocznych NIE trafionych prezentów... choć nie powiem by mnie one nauczyły NIE prezentowania książek, oł noł ;)

w słowach czwartych podzielę się mym niepokojem oraz zniecierpliwieniem; gdzież, ach gdzież żona ma i kiedyż ach kiedyż pojedziem wreszcie w strony rodzinne, gdyż w tej chwili siedzę w pracy (ale po pracy), bo galerkę już obskoczyłam całą, choć przed świętami to średnia przyjemność i - nigdy nie sądziłam że to powiem - nie chce mi się już chodzić po sklepach...
no więc gdzież, ach gdzież!?

297

2009-12-21T21:03:00.002+01:00

(jakoś nie umiem zacząć posta bez tytułu, choćby roboczego)

dziś Wigilia firmowa się odbywała, było pysznie i niekoniecznie zdrowo ;) ale że Wigilia jest tylko raz (w porywach do dwóch, lub jak kto dalej na ścieżce kariery - trzech razy) w roku, to może jakoś to przeżyję :)
a po wigilijnej, postnej strawie fundowaliśmy sobie kolkę w kręgielni...na koszt firmy, bo nasza firma to ma jednak ten gest ;)

przeczytałam dziś na komunikatorze, którego nazwy nie wspomnę wyrzut, że milczę wirtualnie, chciałam więc zapewnić, że realnie też milczę całkiem sporo ;) ale taki wyrzut to w sumie miła sprawa, więc dziękuję!

a day to remember

2009-12-16T16:54:00.006+01:00

obudził mnie dziś ptaków śpiew i ciepłe promienie słońca przedzierające się przez okiennice (koniecznie zielone), wstałam, wskoczyłam pod prysznic i z mokrą głową zjadłam śniadanie (zdrowe, o niskim indeksie) na tarasie, podsłuchując sąsiadów rozprawiających o rzeczach błahych.
do pracy dojeżdżam trolejbusem razem z pogodnymi ludźmi pachnącymi praniem suszonym na słońcu i świeżo skoszoną trawą. w pracy zajmowałam się wyłącznie tym co potrzebne, nigdy tym co bez sensu...
wieczorem impreza ze znajomymi, taka na której to mężczyźni podrywają kobiety (nie na odwrót), na której nikt nie rozprawia o filozofii (karwa!) impreza nad morzem, więc następnego dnia znajduję piasek w nogawkach i ciepło w sercu...

mocne postanowienie poprawy

2009-12-14T14:03:00.004+01:00

wiele rzeczy się w mem fascynującym życiu ostatnio zmienia.
najnowszy njus to wysypka na ręcach od super-fantastycznego-kremu-za-jedyne-8-dych-prosto-z-prowansji (nigdy nie darzyłam zaufaniem tego co francuskie i proszę, nie myliłam się!)
no i tak z okazji tego, że zbliżają się święta, a wiadomo jak to jest, na święta się sporo obiecuje sobie i innym, to ja obiecuję sobie przestrzegać specjalnego spisu jadła, który to dziś mam wziąć i odebrać, a który to ma mnię uzdrowić ze wszelkich mych zdrowotnych niedostatków (ciekawe jak sobie poradzi z całkiem nową wysypką? ;))
chciałam jeszcze obiecać że będę pisać częściej, ale nie wiem czy warto pakować się w obietnice bez pokrycia ;)

kobieta i szycie :)

2009-12-13T15:46:00.004+01:00

w ten weekend oddaję się memu nowemu hobby (patrz zdjęcie)
hobby jak każdy wie jest czymś co się robi tylko po to, by to robić, inne przesłanki są zgoła niepotrzebne (aczkolwiek bywają i takie)
no więc z początku ma się wizję zasypywania swych bliskich i dalszych zupełnie niepotrzebnymi prezentami, potem już nawet nie myśli się o tym, bo komu potrzebny setny brelok do kluczy, no i kto by chciał robić brelok skoro można mieć "kotka", który służy do niczego? :)

notka jest krótka, bo śpieszę robić kolejne nikomuniepotrzebne cuda :)

nie mogę sie uwolnić, chodzi za mną jak pies ;)

2009-12-08T00:20:00.000+01:00

Music Playlist at MixPod.com

Zdecydowanie zła karma

2009-12-06T19:50:00.000+01:00

Wsiadlam właśnie do pociągu spóźnionego jedyne 80 minut i właśnie zastanawiam się czym ja sobie na to zasłużyłam? Pan z blogu obok twierdzi że siły wyższe wystawiają mnie na próbę i to nie dlatego że jestem złym człowiekiem... No nie wiem... Czy w zamian, w nagrodę będę mogła się bezkarnie spóźniać na pociągi, metro i tramwaje? Czy też jak twierdzi wyżej już wzmiankowany Pan dostanie mi się peczek marchewek? Pomysł miałam taki żeby obdzwonic wszystkie minione miłości me (szczególnie te mniej lubiane) by i one miały udane mikołajki, ale okazuje się nie trzymam numerów minionych miłości w telefonie... Pozostało mi poskarżyć się matuli co też uczyniłam. Teraz palę sobie biernie oraz słucham techno przebijającego każdą mą propozycje muzyczną w słuchawkach... Jest bosko!

why can't we be friends?

2009-11-30T22:37:00.002+01:00

w życiu jest różnie
w miłości jest jeszcze różniej
ale czasem jest tak, że ludzie się spotykają i z góry wiedzą, że nic nie teges i wtedy sprawa jest jasna, ich drogi się rozchodzą lub nie, ale jest klar
innymi razy jest tak, że się spotykają i jedno by chciało, a drugie niekoniecznie i wtedy to drugie co niekoniecznie, mówi temu pierwszemu co by chciało, że może zostańmy przyjaciółmi
a czasem jest też tak, że się spotykają i teges, ale potem się jedno albo drugie nudzi lub rozmyśla, albo oboje się nudzą i rozmyślają i wtedy albo jedno, albo drugie, albo oboje mówią sobie zostańmy przyjaciółmi
bywa i tak, że się spotykają i wiedzą, że nie teges, ale nie wiadomo dlaczego jedno mówi drugiemu, że chciałoby zostać friends i wtedy ja się gubię...

i jak jeszcze któryś mi powie, że chce być moim przyjacielem to strzelę w kolano sobie, ale chętniej jemu
o co chodzi z tymi przyjaźniami do cholery?
nie można się już przyjaźnić nie zaznaczając tego przemową jak z amerykańskiego filmu dla nastolatków, a na przykład dobrymi uczynkami i wsparciem w potrzebie?

jó napot!*

2009-11-27T13:18:00.004+01:00

na Sylwestra jadę do Budapeszta!
jadę ja i cała gromada znajomków bliższych i dalszych, przez żonę zwanych do całkiem niedawna Rumunami, bo też tam (w Rumunii) się zapoznali.
zapowiada się mnóstwo atrakcyj, z których wino jest chyba atrakcją przewodnią ;)
myśli tej się trzymam guglując za węgierskimi słówkami i znajdując po 40 różnych wersji samego "dzień dobry" z czego żaden z przeglądanych przeze mnie zwrotów nie wydaje się być kompatybilny z moim instrumentem mowy, toteż w winie upatruję moją jedyną nadzieję ;)
wielki szacun i kłaniam się w pas pannie Black - wybitnej hungarystce.

ponieważ ostatnio stwierdziłam zanik białej kociej sierści na mej licznej czarnej garderobie udaję się dziś do dom, by te karygodne braki nadrobić :) w planach mam też ściskanie kotów maści czarnej i szaro-burej co miejmy nadzieję będzie miało wpływ na całą resztę ubrań mej szafy. w razie potrzeby ściskać będę również psa rasy owczarek opiekuńczy, maści mieszczącej się w spektrum barw pomiędzy słomą i grafitem, aczkolwiek owczarek lubuje się raczej w porzucaniu cennej swej wełny na dywanie oraz fotelowej tapicerce, niż oddawaniu jej na zmarnowanie do Warszawy, więc jest to opcja wybitnie zapasowa :)

*Dzień dobry!(jedno z)

dzisiejszy wpis sponsorują literki B i U ( w skrócie BU)

2009-11-19T03:58:00.003+01:00

drugi raz żem nie zdała prawa do jazdy, tą razą "na mieście"
już obgadałam to ze wszystkimi możliwie dostępnymi na skype, gg i nawet w realu
w realu było też całkiem sporo tych, no... promili i trwało to zdecydowanie najdłużej (potężna jest moc promila)
w świetle z komputra mam takie białe zęby że ło
i białka ócz też
nie wiem dlaczego przed oczami stanął mi supermarket "di piu", w którym się zaopatrywałam z Rzymie (październik i listopad), a konkretnie dział warzywny, ale jest wielce prawdopodobne, że jutro wieczorem będę przyrządzać kasztany... zapraszam.

kiedy kota nie ma...

2009-11-18T10:39:00.002+01:00

co to jest takiego, że jak nie ma szefa panuje taka swobodna atmosfera? bo nie chodzi o to, że się nie pracuje, bo tak nie jest, ale wszystko idzie gładko, problemy rozwiązuje się jeden po drugim, bez niepotrzebnego stresu... i to też nie jest to, że szef jest jakiś konfliktowy, może tylko czasem marudny.
potęga umysłu jednak niesamowita jest, bo to pewnie wszystko bierze się z mojej własnej głowy. na hasło "szefa nie ma" reaguję prawie jak na dzień wolny od pracy, jestem rozluźniona, spokojna, cierpliwa... wniosek z tego prosty - najwyższy czas zająć się afirmacją :) od dziś będę codziennie rano przed lustrem mówić sobie, że jestem wspaniała, ciekawa jestem co z tego wyniknie.

a jeśli chodzi o kota (takiego prawdziwego z wąsami, ogonem i futerkiem), to bez kota bardzo smutno.

spełniamy marzenia

2009-11-17T23:49:00.002+01:00

historia już nie pierwszej świeżości, opowiedziana już jednemu z nielicznych czytelników, ale opowiem mimo to (proszę o wybaczenie).

no więc zacznę od tego, że pracuję w biurze, a tam przydają się różne artykuły tzw. biurowe. by zapewnić w tej dziedzinie constans i by nigdy nie zabrakło spinaczy do papieru ani zszywek się podpisuje umowę z taką specjalną firmą, która to wszystko na zamówienie dostarcza. oczywiście jak w każdej dziedzinie, tak i w tej jest konkurencja, więc firma, w której pracuję ma podpisane umowy z dwiema takimi firmami od artykułów biurowych, a ja bawię się w wyliczankę za każdym razem kiedy w biurze zaistnieje jakaś biurowa potrzeba i wybieram, która firma będzie tym razem tą predestynowaną do sprzedania nam taśmy klejącej tudzież kopert typu C4 samoklejących. firmy te są do tego wszystkiego takie sprytne, że mają swoich wysłanników, opiekunów klyenta, którzy to podlizują się gratisami i rabatami i już jesteśmy jakby bliżej brzegu. jeden z takich opiekunów szczególnie przypadł mi do gustu i przyznam, że znacznie chętniej korzystałam z jego rabatów ;) aż tu nagle, całkiem wtem, dziś rano zupełnie niespodzianie dostaję maila od wyżej wzmiankowanego, w którym to żegna się z klientami gdyż odchodzi do innej pracy, pisze, że będzie spełniać swoje marzenie - zostanie strażakiem (serio!). no i jak już zauważyliśmy z jedynym czytelnikiem, który zna już tę historię to piękne, że pomimo braku jakichkolwiek perspektyw w zbyt wielu branżach komuś udaje się spełniać i robić to, o czym zawsze marzył. a ja zastanawiam się czy ilekroć przychodził wcisnąć mi jakiś gratisowy długopis zerkał tęsknie na gaśnicę..?

dobra czy zła karma?

2009-11-14T20:47:00.006+01:00

w czwartek po pracy wsiadłam do tramwaju, a tym tramwajem jechał już pies -rudy, zabidzony, zapchlony, amstafowaty, dość przyjaźnie nastawiony do ludzi.
zaczęłam szukać w komórkowym necie jakiegoś telefonu do schroniska czy psiego azylu... na ostatnim przystanku wysiadłam, wysiadł i pies, jakieś dziewczę wystukało numer straży miejskiej, chwilę poczekałyśmy razem na pet rescue, ale dziewczę gdzieś było umówione i zostałam ja z bezpańskim psem, który co chwila pakował się do tramwaju...a ja za nim.

wylądowaliśmy na pętli tramwajowej, zadzwoniłam do straży miejskiej once again i okazało się, że owszem przyjadą... za dwie godziny. w międzyczasie sympatyczny piesek zamienił się w psa zabójcę rzucając się na innego pieska na spacerze ze starszym panem (czy raczej na odwrót to pan spacerował z pieskiem).
najpierw starszy pan nie omieszkał mnie opierdolić, że nie trzymam pieska na smyczy (wyborowo!)jak wyjaśniłam mu, że pies morderca nie mój i czekam na straż zrobiło mu się owszem odrobinę głupio, ale bynajmniej nie przeprosił za niemiłe słowa, które jakby nie było zmuszona byłam przyjąć, a pies morderca nie wypuszczał psa spacerującego ze swych potężnych szczęk. jakiś pan menel poświęcił zawartość swojej plastikowej butelki by rozluźnić zacisk szczęk psiej besti, na chwile pomogło... ale jednak tylko na chwilę...próbowaliśmy jakoś rozdzielić psy zachowując przy tym wszystkie palce, poleciałam do stróżówki tramwajarzy - płonne nadzieje - żaden nie raczył pomóc... dostałam za to butelkę wody. po jakimś czasie (całą wieczność to trwało z mojej perspektywy) walki w krzakach, błocie i żeby było bardziej uroczo na obcasach (bo akurat tego dnia wzułam) udało nam się jakoś psy rozdzielić, starszy pan przytrzymał psa zabójcę ja odciągnęłam spacerującego dość daleko od miejsca zdarzenia...za jakiś czas starszy pan do nas dołączył upewniając się wprzódy, że pies zabójca nie podąża jego śladem, wszyscy szliśmy umazani błotem, śliną i krwią, oczywiście najbiedniejszy był pies spacerujący, bo ranny. myślę sobie, jestem gdzieś w dupie świata, w każdym razie nie w znanej mi okolicy, po cichu liczę, że starszy pan powie żebym choć weszła ręce se umyła...usłyszałam dziękuję i do widzenia, ale rozumiem, pewnie już myślami był u weterynarza.

no więc zostałam sama próbując wezwać taksówkę, co też okazało się niełatwe, bo nawet jeśli się stoi pod znakiem, na którym jak byk widnieją nazwy dwóch krzyżujących się ulic to u pani dyspozytorki w głowie te ulice już się nie krzyżują i tyle...tak czy inaczej do domu dotarłam brudna, zmęczona i rozchwiana, cała zabawa kosztowała mnie ponad uszczerbek na zdrowiu psychicznym jeszcze taksówkę z samej dupy świata i pranie kurtki, oraz pewną ilość alkoholu, który musiałam w siebie wlać opowiadając całe zdarzenie znajomkom, z którymi akurat tego wieczoru umówiłam się na spontaniczne piwko. a jeśli ktoś zapyta co z psem, któremu chciałam pomóc, to straż przejechała koło mnie jak czekałam na taksówkę, bardzo skutecznie nie zauważając mnie machającej i krzyczącej, by po chwili pani dyspozytorka ze straży zadzwoniła z pytaniem gdzież, ach gdzież się podziewam ja i bezpański pies, więc nakreślam jej pokrótce całą sytuację i mówię, że już się zwijam, mam dosyć i podaję namiary na miejsce, w którym ostatnio widziałam psa zabójcę...nie wiem czy pies został złapany, wiem, że jak następnym razem przyjdzie mi na myśl bezinteresowny dobry uczynek szybko odwrócę od niego myśli, pogrzebując w myślach jednocześnie wiarę w odruch pomocy bliźniemu w potrzebie.
zastanawiam się teraz czy ta cała sytuacja świadczy o mojej dobrej czy złej karmie..? a może to kara za to, że nie lubię francuzów? ;)

10 przypadkowych faktów o Tobie (a właściwie o mnie)

2009-11-11T19:12:00.003+01:00

1. piję czerwone wino
2. wkurzam się jak ludzie nie odkładają rzeczy na miejsce
3. uwielbiam koty (szczególnie jednego)
4. nie przepadam za francuzami
5. chciałabym mieszkać w Rzymie
6. lubię oglądać filmy, które już widziałam
7. oblałam egzamin z prawa jazdy na placu
8. nie lubię zimy
9. nie jadam obiadów
10. nie wiem w co się jutro ubiorę

pomysł: Forum Humorum i Tradycja

zapraszam do wypowiedzi :)

z wieczora przemyślam

2009-11-05T23:14:00.004+01:00

znów oglądam goka i piszę... taki life motive? (apropos - wybrałam kurtkę w ciepłym czarnym kolorze, było mi zimno i w związku z tym poległam)

dziś z rańca dałam się kłuć celem pobrania krwi mej błękitnej i po raz kolejny przekonałam się, że nie mogłabym dawać w żyłę... mam 7 ran kłutych z uroczymi sińcami i czuję się więcej zmaltretowana jeszcze teraz jak o tym pomyślę.

parlam na skajpie z takim jednym italiańcem com kiedyś płakała, że miał problemy wielkie i nie mógł się ze mną spotykać. myślę sobie, że nic nie dzieje się bez przyczyny i jakie to ogromne szczęście, że on jednak miał te problemy... co za nudziarz i maminsyn! jak to jest, że człowiek czasem taki ślepy? Opatrzność jednak czuwa!

w ten weekend zostaję w łorsoł, nigdzie nie jadę, żadnych pociągów!

o żesz

2009-10-30T00:54:00.002+01:00

nosz kurwa taki miałam dziś dzień, że bez kija nie podchodź... a i z kijem też tylko na własną odpowiedzialność. teraz już jest git, bo było czerwone półsłodkie wprost ze słonecznej espanii, ale przed...
wsiadając do tramwaju po pracy byłam już w takim stanie ducha, że niech mi ktoś przez przypadek da potrzymać kałacha, oj niech!
ale dość o pracy, praca hańbi!
no i jutro nie idę do pracy! :D
nie idę i jadę do centralnej polski, do miasta Łodzi skrobać nagrobki i wysłuchiwać pouczeń (nie tylko w kwestii skrobania lastryko) od starszych, czyli mądrzejszych. zapowiada się ubaw po same pachy ;)

obejrzałam sobie goka z wieczora...metodą wolnych skojarzeń wylądowałam przy potrzebie nowej kurtki zimowej, spełniającej zadanie nie tylko estetyczne, ale i termicznym. można przebierać do woli we wszystkich odcieniach burości... szarość też potrafi być interesująca i jakże optymistyczna... zawsze też można wybrać ciepły czarny kolor. przewybór, doprawdy! nie rozumiem tego. nie pierwszy nie ostatni raz... i tym optymistycznym akcentem kończę życząc Państwu przyjemnych snów, ciepłego weekendu i niezbyt błotnistych cmentarzy :)

home sweet home

2009-10-25T22:17:00.003+01:00

powróciłam z domu mego rodzinnego, gdzie przez weekend oddawałam się wszechogarniającemu uczuciu bezpieczeństwa przejawiającemu się w znajomych sprzętach, w każdym kocim spojrzeniu, machnięciu psiego ogona.
mimo że zawsze coś się zmienia - drobiazgi jak kolor ręcznika czy zapas zielonej herbaty, czy ważniejsze rzeczy jak miejsce przechowywania wyżej wspomnianej herbaty, ustawienie mebli, zawsze czuję się jakby moja dusza wylądowała w wygodnym fotelu z kubkiem gorącego kakao i kotem na kolanach (szkoda, że później jest zmuszona usadowić się w przedziale między obcymi i często dziwnymi ludźmi).

ponadto w sobotę byliśmy na tradycyjnej kolacji rodzinnej w nowym domu eM, była to prawdziwa uczta dla wszystkich zmysłów :)

L i Ł

2009-10-20T23:33:00.003+02:00

wiem, wiem czytelnicy nie mogą się doczekać relacji z filmu o milości (przez L) ale od razu zaznaczę, że przez milość przez L rozumiem taką na śmierć i (rzadziej) życie, a nie taką ze wschodnich rubieży...przynajmniej w tym wypadku chodzi o taką z rubieży latino :)

no więc było owszę o milości, miłość była również w tytule (ale ta przez Ł) a film opowiadał o tem jak to się różnie ludziom we łbach (nie)układa za sprawą skrajnych uczuć i dość traumatycznych przeżyć...życie znaczy.
no i były gwiazdy (dwie, rodzaju żeńskiego) niektóre ze zmarszczkami inne ubrane niby od niechcenia, ale obie całkiem się sprawdziły. więc film był całkiem dobry, tylko totalnie smutny i przygnębiający i mniej więcej od ósmej minuty miałam ochotę się napić ;) film wchodzi do kin w ten piątek, niekoniecznie jest remedium na jesienne smutki, chyba że na zasadzie pocieszenia, że inni mają gorzej.

kinomAnka

2009-10-19T22:30:00.002+02:00

byłam dzisiaj w kinie (dzień jak co dzień ;)) na filmie typu kom-rom, bardzo słabej kom-rom biorąc pod uwagę chociażby obsadę, no i zamiast wyjść z kina z wiarą w przyszłość i nadzieją na happy end także w życiu, wyszłyśmy z fumfelą z grymasem ciężkiego wysiłku intelektualnego na twarzach i pytajnikiem we spojrzeniu, nie wyszłyśmy też wcale z kina w ciepłą hawajską noc, więc pejoratywne odczucia się spotęgowały i doszłyśmy do wniosku, że film był beznadziejny ;)
mając pewne doświadczenie w tzw twórczości nie mogę się nie zastanawiać co było słabym ogniwem tegoż dzieła i nie mogę wybrać z wachlarza możliwości. ciekawam też, co sobie myśli jego reżyser...czy jest zadowolony? a jeśli tak, to czy kiedyś przestanie?

jutro też idę do kina, tą razą na dramat jakiś o milości (tak tak tej przez L) i takich tych, no...emocjach. zapowiada się niezła zabawa ;)

malinconia

2009-10-18T18:04:00.006+02:00

budzę się rano (no może "rano" to nie jest zbyt precyzyjne określenie) pstrykam pilotem (bo za oknem świat daleki jest od ok) i co przedstawia się mym oczom? - Rzym, zalany słońcem plac Św. Piotra (no, był też i papa Ratzinger ;)) i to był ten moment, w którym po raz kolejny pożałowałam, że mnie tam nie ma... tylko tym razem chciałabym mieć z kim napić się tej pysznej kawy w bistro na via della conciliazione (na zdjęciu też miałam z kim, ale wiecie, o co mi chodzi, chodzi o księciunia).

winnanna

2009-10-14T19:37:00.002+02:00

siedzę sobie w tzw domu, próbuję delektować się czerwonym mołdawskim winem na równi z "Pożegnaniem z Afryką" i rytmicznym umc umc zza ściany, ale chyba mi się taka sztuka nie uda ;)
próbuję też zachować spokój na myśl o stanie mojego konta i czekających mnie kolejnych dwóch tygodni do wypłaty, ale też marnie to widzę, cała nadzieja w winie, a nuż mnie natchnie co dalej, albo tak się dziś spiję, że jutro wsiadając na kacu do tramwaju (tego dnia wyjątkowo nie pachnącego menelo-kebabem) z gracją się potknę i wpadnę w objęcia zupełnie przypadkowo i tylko tego dnia jadącemu tymże samym tramwajem arcy przystojnemu księciu, ten oczywiście bez pamięci zakocha się we mnie i poprosi mnie o rękę, ale ja się nie zgodzę (bo przecież nie jestem taka łatwa, a już szczególnie niełatwa w kontaktach jestem skoro świt), księciunio wysiądzie na przystanku przy rotundzie (bo wszyscy tam wysiadają) a ja pojadę dalej do pracy i tak zaprzepaszczę swą jedyną szansę na dostatnie życie w niecałe 45 minut.
wniosek z tego taki, że wino nie natchnie mnie w kwestii co dalej... jest za to bardzo smaczne i tego będę się trzymać.

o sąsiadach...różnych

2009-10-13T19:13:00.003+02:00

zaczynam pałać coraz to silniejszym uczuciem do mojego sąsiada, kimkolwiek jest... jego uwielbienie muzyki tego wyjątkowego rodzaju, który przez ścianę zamienia się w radosne dudnienie i nie istnieje inny sposób słuchania jak full volume sprawia, że mam ochotę poznać go/ją osobiście i przedstawić go/ją mojej koleżance z pierwszego roku - siekierce marki stanley - by mogli/ły poznać się bliżej...

a dziś poznałam Pana z blogu obok ;) mam nadzieję, że podręcznik typu vecchio (no bo nie nuovo) okaże się przydatny.

po

2009-10-11T02:42:00.002+02:00

nie było szaleństw na parkiecie (-), więc na nic zdało się żarliwe przygotowanie sąsiedzkie, a szkoda...
była muza nie w stylu sąsiedzkim (+) ale nie do tanca (-)
były stale napełniające się naczynia alkohorowe (+)
był pokaz sladów z wyprawy na wyspę zieloną z komentarzem live (+)
były nowe twarze (+) co zaskakujące męskiej części społeczności (+), niestety jednak wciąż przeważał pierwiastek żeński (-)
były stare twarze, których czas jakiś już nie widziałam (+)
było agresywne zwierzę domowe marki chomik (-)
był osobnik włoski, z którym można było zamienić parę słów po ichniemu (+)
był kierowca, co się poświęcił i nie pił i dlatego jestem teraz we własnym łóżku (+).

przed

2009-10-10T19:33:00.002+02:00

nastrajam się imprezowo dzięki sąsiadowi, który jest tak dobry i wszystkim umila wieczór techno mieszanką, och jakże jestem mu wdzięczna ;) lubię sobie tak posłuchać muzy zza ściany, pomimo telewizora, pasjami!

tytułu też mi się nie chce wymyślać

2009-10-09T11:29:00.003+02:00

nie wiem czy jest to objaw jesienno-zimowy, czy kwestia diety, czy może ilości (nie)przespanych godzin, ale ja pierdolę, ale mi się nic nie chce! nie che mi się rozmawiać przez telefon, ani pisać mejli, ani pić kawy, ani nawet oglądać żadnego filmu w ramach pracy...gdybym mogła poszłabym na spacer poszurać w liściach... ale wtedy pewnie też by mi się nie chciało ;)
tak mi się nie chce, że aż dziw, że piszę tego posta.

fantazja, fantazja, bo fantazja jest od tego, aby bawić się, aby bawić się, aby bawić się na całego...

2009-10-07T10:38:00.003+02:00

doprawdy nie zrozumiem nigdy dlaczego z nadejściem jesieni nie można zagrzebać się w domowych pieleszach, by wychylać się wyłącznie "na życzenie".
byłby to czas przeznaczony na rozwijanie zainteresowań takich jak szydełkowanie, haft czy origami. można by czytać książki, na które nigdy nie miało się czasu, chodzić do teatru i opery i uczyć się obcych języków a wszystko to przy mocnej herbacie na zmianę z kakao...
takie fantazje sobie snuję od rana dziś, dokładnie od momentu kiedy ujrzałam Muranów z okna piętra numer 4 spowity w jakże modne połyskujące mżawką szarości.

"Nie lubię biegać bez celu. Bez celu lubię tylko spać"

2009-10-06T16:52:00.003+02:00

miałam napisać o tym jak fajnie jest odwiedzić sis nad zatoką i jak miło brykać z Lulu pomimo 5 godzin jazdy pociągiem, ale wspomnienia weekendowe już się niestety zatarły po dwóch dniach chaosu pracowego...
pamiętam, że jadłyśmy rosołek z makaronem-abecadłem i jak zwykle kiedy jestem na wybrzeżu było zimno i padało (ale była też tęcza przez chwilę), pamiętam niestety słowa do piosenek fasolek i nieszczęsnego pana Tik-Taka (do tej pory nucę, szczególnie z rana), pamiętam też arcy mądry cytat z Misia Uszatka (powyżej), no i pamiętam też, że Inter City różni się od pospiesznego całkiem niewiele.

!!!

2009-09-30T21:35:00.003+02:00

ja pierdykam! Sananda Maitreya* przyjął mnie do grona znajomych na fejsbuku!!! :)
teraz będę wysyłać mu codziennie maile z pytaniem kiedy da koncert w warszawie do momentu, aż wreszcie postanowi przyjechać ;)

*Terence Trent D'Arby

skąd się bierze bezczelność?

2009-09-30T11:14:00.003+02:00

zadzwoniło do mnie z rana (jeszcze w tramwaju) Biuro Obsługi Abonenta, że mają dla mnie, użytkownika tegoż numeru fantastyczną ofertę, ale że byłam w drodze, w hałasie i nie w nastroju poprosiłam o telefon kiedy indziej. zadzwoniła pindzia godzinę później i na dzień dobry mnie wkurwiła.
no bo przepraszam, co to za fantastyczna oferta polegająca na tym, że mam płacić więcej?? gdzie w tym promocja (bo darmowe minuty to ściema, bo zawsze coś naliczą extra)? a do tego wydawało mi się zawsze, że uprzejmość takim paniom na słuchawie raczej popłaca (przynajmniej w momencie kiedy to one dzwonią z ofertą), ale się pomyliłam (nie pierwszy, nie ostatni raz) i tu nie chodzi o to co ta pindzia mówiła, tylko jakim tonem to mówiła...taka wysublimowana bezczelność to była... oczami wyobraźni widziałam ją w tych białych kozakach, stukającą tipsami w klawiaturę i przewracającą oczami. nie umiała tylko zareagować na uprzejmą odmowę niezniżającą się do jej poziomu. i tu ją pokonałam (choć najchętniej wyszarpałabym za kudły ;)).

a z innych bezczelności: śniło mi się dzisiaj, że spotkałam się z byłym na kawę i normalnie zachowywaliśmy się jakbyśmy byli starymi kumplami... to na pewno przez to tanie wino, które piłam wczoraj wieczorem.

nieznośnie krótki łikend

2009-09-27T19:48:00.004+02:00

weekendy winny trwać jednak nieco dłużej, żeby tak zdążyć zrobić wszystko co się zawsze odkłada na jakiś wolniejszy dzień, ale jednocześnie mieć czas na nic-nie-robienie oraz odsypianie tygodnia...

w piątek np. z rozpędu tygodniowego poleciałam na imprezę na jakiś warszawski koniec świata (druga strefa biletowa!) i wróciłam w sobotę o 14. impreza był dość dziwna, bo gospodyni postanowiła wymieszać wszystkie swoje kręgi znajomych... najtrudniej szło na parkiecie, porozumienie w kwestii "fajnej muzy do tańczenia" nie zostało osiągnięte na więcej niż dwa utwory ;) towarzystwo nieco się zintegrowało dopiero następnego dnia podczas śniadania na tarasie i to tylko dlatego, że została nas zaledwie garstka. i tak powróciłam bogatsza o znajomość z imienia lub przydomka ze czterech nowo poznanych osób, co uważam za wielkie osiągniecie, bo w odróżnieniu do mnie to takie mocno przydomkowe towarzystwo.
potem w sobotę zażywałam relaksu, wypoczynku oraz snu.
niedziela niewiele się różni, z tym, że niestety jest to ostatni dzień weekendu i czuje się tak jakbym jutro miała iść do szkoły, niby fajnie, bo na dobranocce disnej, ale zaraz potem spać i poniedziałek...

i tak minął weekend, nim zdążyłam powiedzieć hurra! takie oszukaństwo!

nihil novi

2009-09-24T20:46:00.002+02:00

mam ochotę zagrzebać się w pościeli
...i mieć rude kręcone włosy :)

entertejnment

2009-09-22T23:52:00.002+02:00

wszyscy w pracy gramy:

http://whatthemovie.com/shot/31199

tak się wciągnęliśmy, że dziś wszyscy nieco później wyłączyliśmy komputery :)

wieści z centralnej polski

2009-09-20T21:45:00.004+02:00

wzięłam i wróciłam z miasta Łodzi i okolic z nowemi wrażeniami, dwoma ranami ciętymi prawej dłoni (sekator), drobną rekompensatą finansową oraz znakomicie wykształconym przeziębieniem o klasycznych objawach jakimi są katar, ból gardła, kiełkujący kaszel i chyba nawet chwilami podwyższona temperatura, wybornie!
byłam w sobotę z dwoma ciotkami na wsi (ludzkość może już spać spokojnie - las podlany, ściółka zagrabiona ;)), ubawiłam się wycinając żywopłot sekatorem, który pamiętał chyba jeszcze poprzedni ustrój i słuchając jak jedna ciotka, drugą doprowadza do szału. śmieszyło mnie coś co przyprawiłoby mnie o hjudż wkurw gdyby wszelkie uwagi ciotki nr jeden kierowane były do mnie, ale że nie, to było to nawet dość zabawne, trochę jak sitkom o dwóch starszych paniach.
wracając znów miałam okazję zapałać tym jedynym, głębokim, najszczerszym uczuciem jakim jest nienawiść do PKP. pociąg, którym miałam jechać miał się spóźnić wyłącznie 70 minut ("opóźnienie może ulec zmianie"), wsiadłam więc do tramwaju i pognałam na fabryczny dworzec by tam czekać jedynie 50 minut minus dojazd. na szczęście potem siedziałam w przedziale z ludźmi, którzy prysznicowi mówią zdecydowane "tak", więc zatonęłam w świecie moskiewskich zbrodni, aż do skierniewic gdzie dosiadły się dwie trajkoczące nastolatki i trochę zburzyły harmonię naszego przedziału. na szczęście byłam już na tyle mocno zakorzeniona w lekturze, by nie zważać na wybuchy dość wymuszonego chichotu następującego co kilka minut, a mającego jak mniemam przebić się przez barierę muzyki króla popu w słuchawkach młodziana dzielącego z nami przedział i tym samym oczarowanie go. nie wiem czy cel został osiągnięty, wysiadłam pozostawiając za sobą tę niewiadomą...

jesień panie, jesień...

2009-09-17T15:44:00.003+02:00

zaczyna się kurde.
dziś to tak strasznie nie mogłam sobie przypomnieć z rana dlaczego ja właściwie muszę iść do pracy, że ło Jezu! jak zupełnie przypadkiem rzuciłam okiem w stronę okna, a za nim królował najmodniejszy kolor sezonu - szarość, a nawet rzec by można szaro-burość - mój organizm kategorycznie odmówił współpracy i nie pomogło by chyba nawet wiele radosne poszczekiwanie puchatego szczeniaczka na dzień dobry, żebym nie miała ochoty zapaść w zimowy sen.
dobrze, że w południe się rozpogodziło, ale w sumie co z tego jak za chwilę zmrok będzie zapadał o czwartej po południu (w kwestii jesienio-zimy jestem bezwzględną pesymistką).

ubolewając nad ziemi przechylaniem się ku jesieni, przeprowadzam w pracy rekrutację na asystenta/kę do księgowości. zabroniono mi odrzucać brzydko zakomponowane CV ;) ale przyznaję wiele się można nauczyć w kwestii składania aplikacji czytając kilkadziesiąt życiorysów dziennie.

będzie o zakupach, ciucho-zakupach!

2009-09-08T20:43:00.004+02:00

ostatnio dojrzałam do myśli, że muszę kontrolować swe wydatki. myśl to smutna, ale prawdziwa i przeszłam już nad nią do porządku dziennego. nie znaczy to, że udało mi się już pozbyć złych nawyków finansowych, ależ skąd! tutaj droga będzie dość długa i raczej niełatwa, ale niczym Ebenezerowi Scroogeowi ukazał mi się duch przeszłych zakupów, a wraz z nim żal do producentów (do siebie może też, ale nie w tym rzecz ;)). i tak licząc zaledwie mijające już lato wydałam około pięciu stówek na rzeczy w zupełności nie warte swej ceny detalicznej (hurtowej pewnie też).
prym wśród nich wiodą spodnie lniane (199), które przetarły się po dwóch tygodniach noszenia (nauczka dla mnie: nie wyrzucać paragonów!).
na drugim miejscu plasują się super wygodne półbuty zamszowe z przeceny (99), dziura pojawiła się po 3 miesiącach od kupna, a przecież latem nie noszę pełnych butów zbyt często (znów nauczka: NIGDY nie wyrzucać paragonów!).
miejsce trzecie należy do kolejnej pary skórzanych butów, tym razem balerinek (180) i tu może nie ma zniszczeń totalnych, ale taki niesmak związany z nie-taniością i bardzo nieadekwatną jakością (nauczka: think twice!).
takich przykładów można by mnożyć. można by też polemizować czy ceny, które przytaczam coś znaczą, ale jaka cena by nie była, nie można ludziom dziadostwa wciskać! cholera jasna! strasznie mnie to wkurza jak sobie pomyślę o tych właśnie wyżej wspomnianych zakupach, bo mogłam chociażby przekazać kasę na jakiś szczytny cel i przynajmniej jakaś satysfakcja by była, a tak mam już trzy sklepy obrażone.

i tak na twarzy ducha zakupów teraźniejszych maluje się panika i nieudawane zdziwienie wynikiem najprostszego działania matematycznego jakim jest dodawanie.

ducha przyszłych zakupów se mogę wyobrazić... jest smutny i nosi potargane, niemodne łachy ;)
no chyba, że zupełnie niespodziewanie zapoznam miliardera...

kuglareczka

2009-09-04T22:07:00.002+02:00

nigdy nie sądziłam, że to kiedykolwiek powiem, ale: jak ja się cieszę, że już koniec wakacji! (szczególnie, że nie moich ;)) dziś już ostatkiem sił panowałam nad nerwami i nie mogłam wybić sobie z głowy takiej wizualizacji, że żongluję płonącymi pochodniami jednocześnie grając lewą stopą etiudę rewolucyjną Chopina, skacząc na prawej w rytm lambady, a wszyscy dookoła dorzucają mi najróżniejsze przedmioty do żonglerki; ekspres do kawy i komplet filiżanek, nożyk do papieru, kwiatek doniczkowy, plakat filmowy, paczkę ciastek (koniecznie delicji), no i oczywiście kilkaset kopert, żebym przy okazji je zaadresowała ;)

a poza tym poczułam dziś na karku chłodny oddech jesieni i kolekcje w sklepach takie szaro-bure się zrobiły...to smutne...

2009-09-01T22:36:00.005+02:00

człowiek czasem ma ochotę zrobić coś miłego dla drugiego, tak zupełnie bezinteresownie... wręczyć komuś prezent dla samej radości dawania.
ja zazwyczaj się strasznie nakręcam i bardzo się cieszę z radości obdarowanego, ale też odbieram jako afront reakcję mierną...(często niewspółmiernie do podarunku, ale przecież liczą się chęci, nie? ;))
i tak np lubię coś podarować żonie, bo się zawsze ucieszy (najbardziej z lizaków :)), ale dziś to już przeszłam samą siebie: ogłosiłam, że jutro przyniosę prezent, żeby się już dziś cieszyła :) miszczyni podarunków ze mnie, nie ma co ;)

na focie tapeta od żony :)

przełamując rutynę

2009-08-30T19:25:00.002+02:00

wczoraj udało mi się nie ulec pokusie spędzenia sobotniego wieczoru niczym bridget jones oglądając z kanapy filmy o miłości, posiłkując się przy tym lodami prosto z kubełka. poszłam z kumpelą do klubu, zalkoholizowałam się nieco, byłabym nawet i szurnęła kapciem na parkiecie, ale didżej się wziął i zapomniał i grał wyłącznie dla siebie...fakt pląsał przy tym i miał minę jakby swą muzą zbawiał świat, ale jakoś do tańca nie zachęcał. fajnie było pomimo to, obiecałyśmy sobie wychodzić częściej.

ars taedia(?)

2009-08-28T22:01:00.007+02:00

spotkałam się kilka dni temu z koleżeństwem szkolnym...zaczęło się niewinnie od piwka na starówce, poprzez koncert kilku gości o długich acz mocno przerzedzonych czuprynach na małym dziedzińcu UW, a skończyło na imprezie domowej gdzieś w okolicach wilanowa. rzecz miała miejsce w środowy wieczór, więc w czwartek w pracy nie tryskałam jakoś szczególnie energią... ale nie w tym rzecz.
prawie całe towarzystwo było jeszcze studiujące, a wśród koleżeństwa był taki jeden artysta mądrasek, taki specjalny akademicki typ...taki z misją.
pytam wszystkich po kolei gdzie byli na erazmusie i z prawdziwą przyjemnością i rozrzewnieniem słucham opowieści jak się bawili, czego się nauczyli, co widzieli i jak się przez to zmienili - mądrasek nigdzie nie był, uważa że nic by mu to nie dało...dżizas! gdzie w tym wszystkim młodzieńcza beztroska i chęć zabawy? po co być, aż tak serio w wieku dwudziestu kilku lat? znaczy ok, są i tacy, ale czy nie jest trochę bez sensu w takim wypadku studiowanie sztuk pięknych? chociaż może się mylę... a Bernini był totalnym nudziarzem ;)

z takim bym pogadała :)

2009-08-24T22:41:00.003+02:00

ostatnia minuta filmu każe mi tarzać się po podłodze ze śmiechu... za każdym razem :)

ple ple ple

2009-08-24T21:03:00.002+02:00

od tygodnia mieszkam sama, żona pojechała na wakacje, a ja jestem słomianą wdową :)
łażę po domu nago kiedy mam ochotę, nie zamykam łazienki kiedy biorę prysznic, nie gotuję i nie jadam ciepłych posiłków :) i jest git, ale dziś przyłapałam się na myśleniu na głos.... nie na takim mruczeniu pod nosem, tylko zwykłym gadaniu pełnym głosem ;) jakbym miała zwierzątko to bym się mogła tłumaczyć, że do zwierzątka gadam (zwierzątko dość szybko nauczyłoby się zakrywać uszka łapkami czy tam kopytkami ;)). nie żeby mi przeszkadzało, ale tak się zastanawiam jak to jest i skąd się to bierze, no i czy każdemu się zdarza?

niemoc tfurcza

2009-08-23T21:27:00.003+02:00

od kilku dni już klikam w "nowy post" siedzę i gapię się w migający kursor...
nic się nie dzieje, nie ma o czym gadać...

weekend spędzam na spaniu (o każdej porze dnia i nocy), czytaniu książek (znaczy jednej, baaaardzo długiej ;)), oglądaniu kretyńskich programów mtv i niewiele lepszych sitkomów.
dziś dałam się wyciągnąć na spacer na stare miasto, nudno było - ja nie mogę sobie pozwolić na żadne wydatki niezaplanowane (takie genetyczne upośledzenie, walczę z nim nie nosząc ze sobą pieniędzy) więc nie proponowałam nawet żadnego piwka i tak łaziliśmy do bólu nóg, a rozmowa tak se się kleiła.

katem oka oglądam Rybkę Zwaną Wandą, bosz no uwielbiam tę scenę miłosną, w której Kevin Kline sztacha się kozakiem Wandy i mówi po włosku :)

po weselu, hej!

2009-08-18T20:14:00.005+02:00

mogę sobie skreślić kolejną kreskę przy ilości wesel, w których uczestniczyłam.
przyznać też muszę, że dobrze się bawiłam :) była kapela góralska, w sukience koloru śliwkowego wyglądałam bosko, a towarzysz mój okazał się świetnym kompanem (do tego stopnia, że całkiem przypadkiem oboje złapaliśmy fragmenty garderoby, którymi rzucali młodzi ;)). następnego dnia wszyscy goście byli zaproszeni na działkę i było tak przyjemnie, że trochę ociągaliśmy się z powrotem...wróciliśmy w poniedziałek o 7 rano (po 8 cholernych godzinach w zakichanym pociągu) a o 9 byłam w pracy, po powrocie do domu padłam jak kawka ;)